Debat over ETA

Soms krijgen we een telefoontje of een brief dat we een huisje aan het strand hebben gewonnen. Natuurlijk weten we dat het niet zo voordelig is als het eruitziet, en dat we misschien zelfs meer geld kwijt zijn dan wanneer we dat huisje op de gewone manier hadden gekocht. Zo'n gevoel heb ik met het communiqué van de ETA. Het doet me denken aan wat de schrijver Josep Pla eens zei toen hij een medaille kreeg: 'Hoeveel kost me dat?'

Op de eerste plaats was het staakt-het-vuren geen aardige concessie van de ETA. Het is een zege voor de Spaanse democratie, die na een lange strijd [...] de terroristen in de hoek heeft gedreven. Het is een overwinning voor de samenleving - maar niet voor iedereen op dezelfde manier. De strijd is gewonnen door degenen die weigerden te buigen voor intimidatie, die stricte toepassing van de wet eisten - niet door degenen die spraken over 'de stem van het volk'; [...] door journalisten die Euskadi (Baskenland, red.) moesten verlaten, niet door degenen die bleven en de ETA met fluwelen handschoenen behandelden. [...] Op de tweede plaats lijken de Eta en de Baskische Nationalistische Partij (PNV) [...] ons willen doen aanvaarden dat, omdat het geweld is gestaakt, alles dat hieraan vooraf is gegaan moet worden gezien als oude geschiedenis. Laten we bij nul beginnen, het verleden vergeten . [...] Maar het is nu tijd voor standvastigheid. Er is maar één antwoord op de vraag wat het ons kost: niets, niets, niets.