Rosiri (26): Heerlen

Naar Limburg vluchten is minder eenvoudig dan het lijkt. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

'Het eerste wat ik doe is het weghalen van die lelijke chrysanten.' Ergens in de verte hoorde Rosiri de stem van haar moeder. 'Typisch je vader om die dingen neer te zetten.'

Caro mompelde in zichzelf en liep heen en weer. Rosiri probeerde te bedenken waar ze was. Ze voelde zich gewichtloos en kon haar ogen niet openen. Zelfs haar hand optillen lukte niet. Ze hoorde wel piepen. Vlak naast haar oor hoorde ze ook iets druppelen. Ze begon zich te ergeren aan het geluid, alsof er urenlang een kraan half open stond. 'Tot hoe laat is het bezoekuur?', hoorde Rosiri haar moeder vragen. 'Fijn, want mijn ex komt zo, en die hoef ik niet tegen te komen. We hebben afgesproken dat hij het tweede uur in het ziekenhuis zou zijn.'

Rosiri voelde zich doodmoe. Ze had niet de kracht om iets te zeggen. Waar was ze? Waar was Clint? Er ging een deur open en een verpleger boog zich over het bed. 'Ze heeft erg veel bloed verloren', sprak hij langzaam. Caro begon te snikken. Ze had zich de afgelopen tijd alleen met haar avondstudie bezig gehouden en de plannen van haar dochter om naar Heerlen te verhuizen niet serieus genomen. 'Het zal er om spannen, maar we hebben goede hoop', sprak de ziekenbroeder.

Rosiri kon alleen maar aan Clint denken en wilde uit bed springen om haar geliefde te zoeken. Helaas was ze er zo beroerd aan toe dat zelfs nadenken topsport voor haar was. 'Wie heeft die bloemen weggehaald?', hoorde ze opeens Naomi. De sussende stem van Hidde klonk door het steriele zaaltje. 'Je bent te vroeg', zei haar moeder, die het blijkbaar niet prettig vond dat haar ex op hetzelfde tijdstip op ziekenbezoek was gekomen. Er werd om een nieuwe vaas gevraagd.

Rosiri droomde dat ze haar eindexamen had gehaald en dat ze met haar vriendinnen een fles met champagne stond te drinken. Ze fietste door Amsterdam en voelde zich gelukkig. Geluiden van trams en toeristen op straat maakten haar rozig. Waarom was ze daar niet? Regen viel op het wegdek. Een wegenwachtmannetje had Clint en haar geholpen nadat ze een heel stuk op de handrem hadden gereden. En nu? Was ze in Heerlen?

'Caro, ik wil dat je m'n nieuwe vrouw ontmoet', hoorde Rosiri haar vader zeggen. Ongemakkelijk geschuifel. 'Vind je het erg dat ik daar op dit moment geen behoefte aan heb. Ik sta boven het sterfbed van m'n dochter.' Haar moeders stem sloeg over. 'Vertel liever waarom je mijn kind met een neger naar Limburg liet vertrekken.' Caro klonk bits. 'Het was jouw weekend en ik wist van niks. Waarom ging ze niet meer naar school?'

Er kwam een zuster binnen. Rosiri voelde hoe er twee slangetjes in haar neusgaten werden gestopt. 'Ik wil geen Brinta door m'n neus', wilde ze roepen. 'Help dan, papa, mama, help!' Hidde hoestte nerveus. Naomi schraapte haar keel en zei: 'Maar Rosiri was natuurlijk niet altijd de makkelijkste', terwijl ze terugdacht aan die middag dat ze in de plensregen door Rosiri op het balkon was opgesloten. 'En ze is achttien, dus ze moet haar eigen verantwoordelijkheid nemen.'

Caro liep rood aan en in een vlaag van verstandsverbijstering dook ze over het bed en greep Naomi bij haar kraag. 'Lazer op met je morele praatjes. Door jouw toedoen wilde ze van huis vluchten. Dat heeft ze wel eens verteld.' Hidde moest zijn ex en zijn nieuwe vrouw uit elkaar halen anders was het één grote vechtpartij geworden. 'Geen Brinta door m'n neus', dacht Rosiri alleen maar, 'Als Clint me maar niet ziet met die twee slangetjes.' Wordt vervolgd...