Quality Time van Mug boordevol en knap gespeeld

Voorstelling: Quality Time, een black fear comedy door Mug met de Gouden Tand. Tekst: Joan Nederlof. Regie: Mijke de Jong. Spel: Joan Nederlof, Marcel Musters, Lineke Rijxman en Willem de Wolf. Gezien: 22/3 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 27/5. Inl. (020) 616 3218 of www.mugmetdegoudentand.nl

Het stakerige jongetje met het te hoog opgetrokken joggingbroekje kijkt smekend naar zijn moeder. Hij heeft morgen zwemles maar hij durft niet. 'Mijn vleugeltjes zijn zo klein.'

Moeder luistert niet. Zij heeft het druk met andere zaken. Zij is in diepgaande discussie verwikkeld met haar vierjarige dochter. Van zijn vader moet het jongetje het ook niet hebben. Die staart hikkend voor zich uit en beweert dat hij doodgaat.

Quality Time van Mug met de Gouden Tand is het tweede stuk van actrice Joan Nederlof, die eerder voor haar gezelschap Brünhilde 40+ schreef en de drijvende kracht was achter de tv-serie Hertenkamp.

In deze 'black fear comedy' heeft iedereen het moeilijk met de maatschappij. Maar ook met elkaar, met zichzelf, met angsten, onzekerheden en verlangens.

'Ik wil bijzonder zijn', zegt vader Marcel Musters getergd, als zijn vrouw Joan Nederlof zich afvraagt waarom hij zo nodig zijn manuscript aan Connie Palmen wil opsturen. Zijn baan bij de Publieke Omroep is hem te gewoontjes. Moeder Nederlof klust bij als politica, maar wordt gepasseerd door andere vrouwen. Bovendien klinkt ze niet alsof ze erg dol is op haar werk. 'Lik me nou even', vraagt ze zeurderig aan haar man.

Quality Time bezit twee opvallende kenmerken. Ten eerste zit het boordevol. Ieder karakter maakt zijn eigen ontwikkeling en zijn eigen minicatharsis door. Die ontwikkelingen zijn vervlochten in een 'gridlock', zoals dat in het Engels zo mooi heet: een onontwarbare kluwen auto's. In Quality Time is die kluwen een gezin, en hun verbondenheid geeft vaart en humor aan de voorstelling. Iedereen praat door elkaar heen en heeft het, als puntje bij paaltje komt, voornamelijk over zichzelf.

De tweede eigenschap van Quality Time is nog belangrijker. Het betreft de uitstekende acteurs en actrices. Vooral de kinderen zijn geweldig. Lineke Rijxman is zonder moeite een vierjarig vroegwijs meisje. De manier waarop ze met zwabberende armpjes de trap afhupst is zeer aandoenlijk. Willem de Wolf is met zijn twee meter een overtuigend klein jongetje. In een poging de aandacht van zijn moeder te trekken, krult hij zijn grote lijf om haar heen. 'Wat heb je toch een lieve voetjes', zegt zij vertederd.

En dan is er nog het echtpaar Musters-Nederlof. Zij staan zij aan zij als strijdmakkers. Ze kibbelen, babbelen, geilen, hoe raar ook hun tekst is. Als in een pingpongwedstrijd slaan ze hun woorden soepeltjes heen en weer.

Het extreme van de personages is ook een typisch Mug-kenmerk. Het gezin is grappig, maar erg bedacht, wat een vanzelfsprekende meeleven in de weg staat. Door de kunstmatige constructie schrijnt het uiteindelijk niet, zelfs niet als de vierjarige dochter ingenieus voor een revolutie zorgt en ten slotte zichzelf ook moet overgeven. Het wekt vooral bewondering voor de kunde van de spelers.

Maar dat is een kleine smet op de anderhalf uur kwaliteit die het nieuwe Mug-stuk biedt. Een voorstelling waarin carrière, kinderen, seks en waanbeelden gebroederlijk op dezelfde bank vertoeven.