Zonder ironie is The Darkness doorsnee

Leuk zijn ze nog steeds. Maar de verrassing is weg, van een rockgroep die zich bediende van schaamteloze kitsch, zowel muzikaal als in uiterlijk. The Darkness was het buitenbeentje van de Engelse rock toen ze drie jaar geleden debuteerden met muziek die teruggreep op de glitterrock van groepen als Sweet en het vroege Queen. Vooral zanger/gitarist Justin Hawkins baarde opzien met strak zittende jumpsuits en een zangstem die te pas en te onpas in een jubelende falset kon losbarsten. Met de sterke single I believe in a thing called love werd The Darkness op slag beroemd. Stadium rock noemden ze hun eigen muziek alvast op de website.

Maar zo rap ging dat niet. Het tweede album One Way Ticket To Hell viel tegen en The Darkness werd door velen beschouwd als een veredelde comedygroep, niet ver verwijderd van de heavy metal-persiflage Spinal Tap. Die associatie werd nog eens versterkt toen Hawkins zich bij optredens vanaf een enorm stel blote vrouwenborsten op het podium liet zakken, een attribuut dat inmiddels niet meer gebruikt wordt omdat The Darkness tot elke prijs serieus genomen wil worden. Ook bassist Frankie Poullain, de homo-met-snor die zó uit The Village People leek weggelopen, moest wijken voor een stoerder hardrock-imago in de persoon van de machoman in leren broek Richie Edwards.

Het succes stagneerde en ze slaagden er gisteren niet in om de Music Hall in de Bijlmer ook maar half uit te verkopen. Ze deden er niet minder hun best om, maar er mankeerde iets aan een optreden waarbij de nummers van hun twee albums oerdegelijk en met perfecte geluidskwaliteit werden uitgevoerd. Opnieuw was het even wennen aan Hawkins' bovennatuurlijke falset, en weer moest worden vastgesteld dat deze jongens beter gitaar spelen dan menige Britpopact. Maar hun hardrock is een anachronisme en het sterkste punt was juist de ironie die daarvan uit leek te gaan. Nu The Darkness het allemaal echt meent, werd het een ambachtelijk optreden zonder uitschieters of gedenkwaardige momenten. Het gaf zelfs een beetje te denken dat een uit de losse pols gespeelde cover van AC/DC's Highway to hell, lekker ruig gezongen door bassist Edwards, verreweg het beste nummer van de avond was.

Concert: The Darkness. Gehoord: 23/3 HMH, Amsterdam.