www.nrc.nl/leesclub

We hebben gezien hoe Jelinek de waanzin tot in alle poriën van het leven weet uit te benen. De tot een klont samengesmolten levens van Erika en haar moeder, de haar verlammende ambivalentie in de relatie met Klemmer, de wreedheden, het morbide geweld, het van geen ophouden weten en ga zo maar door. Ook als je een handboek der psychiatrie openslaat zie je een beklemmende, fascinerende stoet aberraties aan je voorbij trekken, van neurose tot psychose. Het rekt allemaal de grenzen van je voorstellingsvermogen van wat er menselijkerwijze mogelijk is verder en verder op. Maar dat je op een willekeurige dag in een willekeurige krant eenzelfde gehalte verschrikkelijke gekte kan aantreffen wil nog steeds niet zeggen dat het normaal is.

Ruth van der Weele

Atte Jongstra daagt de lezer uit beeldspraken in het boek te vinden die “als detail treffend, en een korte samenvatting van hoofdpersoon of het hele boek' weergeven. Of ze precies hieraan voldoen weet ik niet maar beeldend en treffend zijn de beeldspraken die ik hier wil weergeven zeker. Wat dacht je van de volgende uitspraak over Erika's gezicht: “Het gezicht is uitwendig te groot geworden, en dat proces zal nog jaren doorgaan, totdat het vlees dan onder de huid wegschrompelt, verdwijnt, en de huid nauw aansluit bij het doodshoofd, waardoor zij niet meer wordt verwarmd.'

Edith Frieling

Mooi. Edith Frieling selecteerde een aantal fraaie beeldspraken uit De pianiste die als detail treffend zijn, en daarbij een korte samenvatting van hoofdpersoon of het hele boek. Ze heeft zich daarmee geplaatst op de lijst van kandidaten voor een gratis, geheel verzorgd verblijf in de Elfriede Jelinek-kliniek. Ze staat voorlopig op nummer 1. Mevrouw Frieling zegt verder dat we de feministische aspecten van De pianiste niet moeten overdrijven. Inderdaad, overdreven feminisme is niet goed. [...] Over de kandidatuur van Ruth van der Weele aarzel ik nog. Beeldspraken zond ze niet in, maar zou een verblijf in de Elfriede Jelinek-kliniek haar desondanks goed doen? Misschien is het genoeg om eens rond te kijken in het gekkenhuis dat wij 'het normale leven' noemen. Een wereld vol Klemmertjes, gezonde jongens die voor de liefde tot het gaatje van de waanzin gaan.

Atte Jongstra