Joëll

Joëll lag in bed.

“Ben je nou nóg ziek“, vroeg Hannah, de oppas. Ze trok het kussen onder zijn hoofd uit en stompte erop. “Zo. Dat ligt lekkerder. Wil je iets hebben? Appelsap?“

Joëll keek haar na toen ze de kamer uit ging. Hannah had veel bil, genoeg eigenlijk voor twéé mensen. Ze zou zo een stuk weg kunnen geven. Hij hoorde hoe ze de trap af ging.

Hij schoof wat dichter naar de muur toe. Vandaag lag hij aan deze kant van zijn bed, morgen weer aan de andere. In de spleet tussen zijn bed en de muur woonden duiveltjes. In de spleet aan de andere kant, bij de kamer, zaten engeltjes. Om beurten kregen ze van hem de ruimte om op de matras te spelen; vandaag mochten de engeltjes. De duiveltjes waren woedend.

Joëll lag zo dicht bij de muur dat zijn neus het behang raakte. Zijn benen prikten. Met hun bogen schoten de duivels dwars door zijn pyjamabroek heen; hun pijlen waren in vergif gedoopt en maakten hem ziek. Zijn benen waren een dijk. Ze probeerden eroverheen te klimmen, met touwen en houwelen. Hij moest ze er telkens afvegen.

Beneden ging de bel, de postbode zeker. Het was lang geleden dat Kevin op bezoek was gekomen. Kevin was druk, met een club, met verkering, met voetbal natuurlijk en met op schoolreisje gaan. Op de kinderboerderij was een lammetje geboren, daar ging de hele klas vandaag naar kijken. De hele klas. Behalve Joëll. Er klonken voetstappen op de trap. Kwam daar appelsap?

“Hier is het“, hoorde Joëll Hannah zeggen toen de deur openzwaaide, “ik denk niet dat hij slaapt...“

“Hij slaapt niet“, zei Joëll. Hij ging rechtop zitten en duwde gauw zijn dekbed in de spleet. “Hoi“, zei iemand. Verrast keek hij op. Er stond een meisje in zijn kamer, Daniëlle, uit zijn klas. Haar haren zaten in ronde bolletjes op haar hoofd. Ze ging zomaar op zijn voeteneind zitten, hield haar hoofd schuin en stak een vinger in een van de knotjes - alsof daar nodig geroerd moest worden. Joëll keek ademloos toe. Onder hem ontsnapten alle duiveltjes.

“Hoi“, zei Daniëlle nog eens. “Feyenoord?“ Ze wees op een poster. Joëll knikte. Het was een tijd stil. Ineens draaide Daniëlle zich om, zodat ze op haar buik kwam te liggen. Ze trok het dekbed los en stak een hand in de spleet tussen de muur en het bed. “Ik kom je vragen of je met mij in een geheime club wil“, zei ze.

Wordt vervolgd. Volgende week in Groep Zes: De Winnaar van de Prijsvraag!