Ik kies bewust voor mijn prachtige zoon

Als hoogopgeleide, werkende, kersverse moeder (35) volg ik uiteraard met grote belangstelling de discussie over “het probleem' van de werkende moeder in Nederland. En erger ik mij met regelmaat wezenloos. Het “probleem', zo begrijp ik uit krantenartikelen, is vooral dat de werkende moeder het vertikt er een voltijdbaan op na te houden. In hun pogingen dit armzalige feit zo snel mogelijk de wereld uit te helpen, buitelen de deskundigen over elkaar heen met de meest uiteenlopende verklaringen: de emancipatie wordt door de heersende politiek slechts lippendienst bewezen (ontegenzeggelijk waar), vrouwen willen gewoon niet aan het werk, in het buitenland kan het wel (het onvermijdelijke Scandinavië) of, nog het meest ergerlijk, “de crèche heeft een slecht imago.“ Als de crèche een “beter' imago zou hebben, zouden werkende moeders hun kinderen daar eerder heen sturen om nog harder te kunnen werken.

Ik zou tegenover deze stortvloed van overwegend economisch gemotiveerde meningen een enkel ervaringsfeit willen inbrengen: de afgelopen 15 jaar heb ik keihard en meer dan fulltime gewerkt. Deze enthousiaste periode is wat mij betreft onlangs afgesloten met de geboorte van een prachtige zoon, die godzijdank weer heel andere facetten van mijn bestaan tot bloei brengt. En het kan mij daarom helemaal niet schelen welk imago de crèche heeft, of welke politicus wil profiteren van mijn werklust, of op welke Scandinaviër ik word geacht te lijken.

Juist die afgelopen 15 jaar stellen mij in staat op dit moment een weloverwogen keuze te maken en met volle teugen te genieten van die andere facetten en dus willens en wetens mij niet langer in het fulltime werk te storten. Ik vind dit gewoon veel leuker! Mag dat misschien ook nog?