Het popgenie dat faalde

Het aantal boeken dat is geschreven over Pete Doherty overstijgt inmiddels het aantal jaren dat Pete muziek maakt. De wilde levensstijl van de zanger en songschrijver van eerst The Libertines en nu Babyshambles spreekt zozeer tot de verbeelding dat de trouwe Doherty-watchers alles lezen, of het nu zijn eigen notities zijn op internetsites, of de artikelen over Doherty en zijn drugsverslaving in de roddelbladen.

Doherty de “last of the rock romantics' noemen, zoals journalist Alex Hannaford nu doet, is voorbarig. Maar de uitgebreide aandacht voor het onderwerp is terecht. Pete Doherty is niet zomaar een junkie met een hang naar morbide romantiek. Hij is toevallig ook de meest charismatische Engelse zanger sinds Morrissey, een die zelfs onder invloed van drank en drugs meer brille in zijn linkerpink heeft dan alle leden van de Kaiser Chiefs bij elkaar. Maar wat jammer dat hij er niet veel meer mee doet.

Doherty werd bij het grote publiek bekend toen zijn vriendin, supermodel Kate Moss, afgelopen zomer werd gefotografeerd terwijl ze coke snoof. Maar Doherty is ook bekend om zijn magische popliedjes, die zich laten omschrijven als opgepepte interpretaties van Engels muzikaal erfgoed, zoals skiffle (snel, hakketakkig ritme) en music hall (Brits cabaret). De manier waarop Doherty, ondanks zijn onbetrouwbaarheid en onvoorspelbaarheid, mensen aan zich weet te binden is zeldzaam. Een collega-muzikant beschrijft in het boek een van die optredens waar Doherty zich daas van drugs maar net staande kan houden - en waar het publiek hem desondanks onafgebroken toejuicht.

Er kan geen aspect van Doherty's brede belangstelling voorbijkomen (existentialisme, Romantiek, drugs) of Hannaford wijdt er een historisch overzicht aan. Levendiger is zijn beschrijving van de opkomst van Doherty. Anders dan de zanger zelf graag voorspiegelt, was hij geen eenzaam, teruggetrokken kind, maar een uitblinker in alle opzichten: op school, als voetballer, als jonge dichter en bij de meisjes. Zijn vader was majoor in het leger, en zijn moeder toegewijd. Interessant is ook om bij Hannaford te lezen hoe lang het duurde voor Doherty en zijn kameraad Carl Barat de nu typerende “Libertines-stijl' vonden. Jarenlang speelden ze akoestisch en langzaam. Tot hun toenmalige manager Banni Pootschi The Strokes had zien optreden. Geïnspireerd door haar verslag bedachten Doherty en Barat dat ze beter een vaste drummer konden zoeken, elektrische gitaren omhangen en het tempo verdubbelen.

Alex Hannaford: Pete Doherty. Last Of The Rock Romantics. Ebury Press, 344 blz. euro 29,50