Bluesrockode Black Crowes

'Dat het nog bestaat!', verzucht de vrouw naast me. Een band die musiceert alsof de jaren tachtig en negentig nooit bestaan hebben, bedoelt ze. Zo'n band die zich een complete muzikale erfenis heeft eigen gemaakt, die broeit en zompt, en waar wordt gesoleerd op een manier dat het zelfs voor mensen die niet van solo's houden opwindend is. Er bestaat op dit moment maar één zo'n band, en dat is The Black Crowes. Woensdag gaven ze het eerste van drie uitverkochte concerten: een drieënhalf uur durende ode aan de bluesrocktraditie van de zuidelijke Amerikaanse staten.

Onder aanvoering van zanger Chris Robinson spelen de vijf muzikanten een stijl die ze hebben gefilterd uit alles van The Allman Brothers Band tot Gram Parsons en soul-blueshelden als Otis Redding en Willie Dixon. Bij The Black Crowes, die ook uiterlijk trouw zijn aan de hippiemode van de jaren zeventig, is de melodie ondergeschikt aan de klank. Het Black Crowes-geluid heeft zich op superieure manier ontwikkeld tot een stijl waar je méér hoort dan je kunt bevatten. Alsof je water ziet met een waas van waterdamp erboven, zo lijkt er van alles uit hun gitaren, piano en drumstel te dampen. Gitaristen Rick Robinson en Marc Ford grijpen iedere aanleiding aan om tegelijk, hun eigen solo te spelen. Menig nummer begint op die manier: met dansende vingers op de gitaarhals, om uit te monden in een zwoegende, licht geëxalteerde groove waar Robinson zijn jubelende zanglijnen op loslaat. Robinson is er met de jaren op vooruitgegaan. Zijn stem is minder geknepen, en net zo gruizig als het gitaargeluid.

Het duurde even voor de stemming erin zat, maar toen werd het een feest. Dankzij de met de microfoonstandaard zwaaiende Robinson - onder toeziend oog van eega Kate Hudson - de uitzinnige, eindeloos durende solo's, de covers van Bob Dylan (Spanish Boots), Gram Parsons (Sin City) en Willie Dixon (Mellow Down Easy) en de kort aangebonden riffs á la Keith Richards, was drieënhalf uur eigenlijk nog te kort.

Concert: Black Crowes. Gehoord: 22/3 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 24/3, aldaar.