Zelfspot redt Bolletjes blues

Bolletjes blues lijkt op Theo Van Goghs Cool!

Maar in zijn bewust gekozen vorm is hij beter

Ome Edje met vrienden, scene uit Bolletje blues Foto Image Net Bolletjes blues, telefilm, Dutch Mountain movies Karin en Birgitte, foto: Gabriela

Wat Theo van Gogh wilde doen voor Marokkaanse boefjes, dat doen Birgit Hillenius en Karin Junger voor Surinaamse hosselaars in de Amsterdamse Bijlmer. Het begint en eindigt allebei in de gevangenis, waar hevig wordt gedroomd van een echt Hollands meisje voor altijd. Intussen krijgen we een geromantiseerd beeld van de straatcultuur waar jongens ongemerkt overgaan van opschepperij naar criminaliteit. Van Goghs Cool! was vooral curieus. Bolletjes blues is beslist beter en daar zijn verschillende redenen voor. De belangrijkste is dat Hillenius en Junger voor de vorm van een musical hebben gekozen, waardoor ze bij voorbaat afstand nemen van realisme. Dat levert al in de openingsbeelden een mooie wisselwerking op.

Het begin bijvoorbeeld, in een gevangenis in Paramaribo, is hard en overtuigend als een documentaire, maar ineens barsten de bruine, halfnaakte mannen in de cel uit in klaagzangen over hun lot, begeleid door het ritmische geluid van geklap, lepels of speelkaarten. Wat de film redt is de humor en vooral de zelfspot die bij de Surinaamse omgangsvormen horen.

Film

Bolletjes blues

Regie: Birgit Hillenius en Karin Junger. Met: Marits 'Negativ' Delchot, SugaCane, Sophie van Oers, Mr. Probs, Raymtzer, Derenzo, Glenn Durfort. In: 15 bioscopen. ***

Regie: Birgit Hillenius en Karin Junger. Met: Marits "Negativ' Delchot, SugaCane, Sophie van Oers, Mr. Probs, Raymtzer, Derenzo, Glenn Durfort. In: 15 bioscopen.