Vreugde en woede over bestand ETA

Slachtoffers van terreur in Spanje hebben gemengde gevoelens over het permanente bestand dat de Baskische ETA heeft aangekondigd.

Portretten van gevangengenomen ETA-leden in de stad Vitoria in Spaans-Baskenland. De Baskische tekst roept de autoriteiten op hen over te brengen naar Baskenland. (Foto AFP) A woman walks past a row of portraits of pro-independence armed Basque group ETA imprisoned members, 22 March 2006, stuck on a wall in the northern Spanish Basque city of Vitoria. Text asks for ETA prisoners to be brought to the Basque Country. The Basque separatist group ETA announced a permanent ceasefire, ending nearly four decades of unrest that killed more than 800 people and meeting the key condition for talks with the Spanish government. AFP PHOTO / RAFA RIVAS AFP

Wat vinden de slachtoffers? Na de aankondiging van de wapenstilstand door de Baskische terreurbeweging ETA lieten de families en vrienden van de meer dan 800 mensen die bij ETA-aanslagen om het leven kwamen zich luid en duidelijk horen. Sinds een aantal grote organisaties van getroffenen vorige maand honderdduizenden demonstranten op de been wist te brengen tegen onderhandelingen met de ETA, zijn de slachtoffers uitgegroeid tot een factor die niet langer genegeerd kan worden.

José Alcaraz, de kleine man die uitgroeide tot een nationale bekendheid als voorzitter van de Vereniging van Slachtoffers van Terreur (AVT), reageerde kwaad en teleurgesteld. 'Dit is een draaiboek dat al een tijd in de kast lag', aldus Alcaraz die in 1987 bij een bomaanslag een broer en twee nichtjes verloor. De ETA-verklaring loopt volgens hem vooruit op de legalisering van de nu nog verboden Batasuna-partij. En het zelfbeschikkingsrecht is de volgende stap. Zo worden de terroristen alsnog beloond voor 40 jaar geweld. De grote mars in Madrid werd gesteund door de bisschoppen en door de conservatieve Partido Popular. De teneur was toen al duidelijk: deze slachtoffers willen geen onderhandeling, laat staan concessie.

Maar Bárbara Dührkop, socialistisch europarlementariër, liet haar tranen de vrije loop toen ze gisteren het nieuws per sms ontving. 'Ik wist niet wat ik zag', zegt ze nog steeds geëmotioneerd tussen de drukte door in het 'volkshuis' van haar partij in de Baskische stad San Sebastían. 'Eindelijk is er hoop.'

Dührkop verloor haar man, de Baskische socialist Enrique Casas bij een moordaanslag van de ETA tijdens de verkiezingscampagne in 1984. De ETA-wapenstilstand betekent volgens haar dat de weg open ligt voor definitieve vrede in Baskenland. 'Ik ben niet onnozel, het zal een lange en moeilijke weg worden. Maar we moeten het risico nemen willen we iets bereiken.'

De europarlementariër maakt zich op haar beurt kwaad op de AVT en de conservatieve oppositie en hun kritiek op de regering. 'Het lijkt wel of ze geen vrede willen. De partijen en de slachtoffers moeten nu verenigd staan achter de regering.'

Cristina Cuesta, die haar vader verloor bij een aanslag, had gisteren gemengde gevoelens. Als voorzitter van het Collectief van terreurslachtoffers vluchtte ze weg uit Baskenland. 'Ik hoop dat ik nu met mijn zoontje weer zonder lijfwacht op straat kan lopen in Baskenland', zegt ze. 'We willen wel precies weten welk stappenmodel de regering in de onderhandelingen gaat volgen', zegt ze. Al sinds vorig jaar, toen de regering van het parlement een fiat kreeg om de gesprekken te beginnen als de ETA de wapens neer zou leggen, vragen de slachtofferorganisaties tevergeefs om een dergelijke uitleg.

Achtergrond:pagina 5

Hoofdartikel:pagina 9