'Nederland te lekker landje'

De Poolse Agnieszka Dymon heeft een schoonheidssalon in Oosterbeek. Maar voor bijscholing gaat ze terug naar haar land van herkomst. In Nederland 'worden te makkelijk uitkeringen weggegeven'.

Agnieszka Dymon aan het werk in haar salon in Oosterbeek. Foto Flip Franssen Nederland, Oosterbeek, 20-3-2006 Schoonheidsspecialiste Agnezka uit Polen. Foto: Flip Franssen, NVF, 024-3238442 Franssen, Flip

Kees Versteegh

'Nederland is een fijn land om te wonen en te werken', zegt Agnieszka Klein Bluemink-Dymon (37) terwijl ze haar gast een kopje thee inschenkt in haar schoonheidssalon. Deze is gevestigd in de idyllisch gelegen Weverstraat in het heuvelachtige Oosterbeek. 'In de meer dan tien jaar dat ik hier nu leef, ben ik nooit gediscrimineerd, en heb m'n geld goed kunnen verdienen.'

Dymon kan daarom goed begrijpen dat veel van haar landgenoten graag naar Nederland komen. Bovendien vindt ze dat Polen hetzelfde behandeld moeten worden als andere EU-burgers. Toch heeft ze duidelijk haar twijfels of het kabinet moet besluiten de grenzen inderdaad open te gooien.

'Ik vind Nederland in sommige opzichten een te lekker landje. Er worden te gemakkelijk uitkeringen weggegeven. Laat jongeren met die uitkeringen maar dat werk gaan doen dat veel Nederlanders nu te vies en te zwaar vinden en aan Polen overlaten.'

Dymon werd geboren in Walbrych, Polen (Silezië). Op een goede dag kwam ze tijdens een schoolreisje naar Warschau haar huidige, Nederlandse man tegen. Die was daar als Nijenrode-student op bezoek. Ze trouwden in 1988.

Ook Dymon bleek, net als haar man, over de nodige ondernemingszin te beschikken. Na een studie fysiotherapie in Gdansk en cursus aan een instituut in Den Bosch, opende ze in de jaren negentig haar eerste salon in Arnhem.

Daar leerde ze zich over twee dingen verwonderen. Allereerst de gemeentelijke bureaucratie. Zo was ze weken bezig om toestemming te krijgen ook na zessen 's avonds het straatje in te mogen rijden waar haar winkel was gevestigd. 'Het was zo'n straatje met van die beweegbare palen in het wegdek' . Dymon kreeg enkele A-4'tjes toegestuurd met regels over wanneer de palen omlaag mogen en wanneer niet. 'Welke ambtenaar is al die tijd met mij bezig geweest, vroeg ik me toen af.'

Ook leerde ze zich verbazen over de vragen van sommige van haar Nederlandse klanten. 'Ik kreeg vragen als: 'Zeg, hebben ze daar in Polen kleurentelevisie?'. Of: 'Branden ze daar nog steeds kachels met kolen?' Alsof ik van een andere planeet afkomstig ben.' Maar Polen is echt niet achterlijk, zegt ze. Op haar eigen vakgebied, huidverzorging, is dat land zelfs verder dan Nederland. 'Er is in Polen meer contact met Amerikaanse bedrijven die de nieuwste huidverzorgingstechnieken ontwikkelen. Ik ga vaak terug om er nieuwe snufjes op te doen.'