Klinsmann snoert zijn critici de mond

Door een 4-1 zege van Duitsland op de Verenigde Staten staat de positie van bondstrainer Klinsmann even niet meer ter discussie. Hij greep de gelegenheid aan critici de les te lezen.

Zijn gezicht stond strak. Met ingehouden woede nam hij plaats achter de microfoon. Zijn ploeg, die Nationalmannschaft, had met 4-1 van de Verenigde Staten gewonnen. Er was geen reden voor euforie, het was slechts goed voor de gemoedsrust van het Duitse volk. Dat was wel duidelijk, dat hoefde hij niet te zeggen. Hij wilde ook geen genoegdoening na alle kritiek op hem. Bondstrainer Jürgen Klinsmann wilde de media en anderen die respectloos over hem hadden geoordeeld de les lezen.

En toen begon Klinsi. Met knerpende stem gooide hij termen als respectloos, agressief, negatief, stemmingmakerij de perszaal in. Om aan het einde van zijn tirade zich te verontschuldigen bij de tolk die de verklaring voor de Amerikaanse media in het Engels diende te vertalen. 'Het moest er uit', pruttelde Klinsmann na.

Hij keek de zaal in, streng. 'We weten nu waar de mensen zitten die ons niet mogen. We kennen ze nu. Het is een leerproces geweest, want ook onterechte, respectloze kritiek behoort tot de obstakels waar wij mee om moeten gaan.' Hij verwees naar de manier waarop Bastian Schweinsteiger in de media ten onrechte een rol werd toebedeeld in een omkoopaffaire. Het 21-jarige talent van Bayern München had hij met opzet deze avond pas in de tweede helft ingezet, om hem te beschermen. En wat gebeurde: hij scoorde. Talenten kapotmaken, dat kunnen de media, verweet Klinsmann.

De aanval van de voetbaltrainer op de media deed denken aan die van Rudi Völler, toen die als bondstrainer in 2003 na het 0-0 gelijkspel tegen IJsland losbrandde. 'So ein Scheiss kann keiner mehr hören', riep Völler destijds. Zo fel was Klinsmann niet. Hij bleef correct, zoals altijd. Hij begrijpt de voetbalcultuur. Na een nederlaag heerst verslagenheid, na een zege euforie. 'Himmelhoch jauchzend - zum Tode betrübt', schreef een andere Duitser 250 jaar geleden.

De Duitsers verloren drie weken geleden in Florence met 4-1 van Italië. Waren de Duitsers nu zo slecht en de Italianen zo goed? De Italiaanse kranten zagen in de Squadra al de nieuwe wereldkampioen. De Duitse media en insiders spraken van een nationale ramp. Gisteren won Duitsland met 4-1 van de Verenigde Staten. So what? Zowat iedereen was na afloop tevreden, de Duitsers sloegen elkaar op de schouder. Maar, om met Klinsmann te spreken, de Amerikanen misten acht vaste krachten en van de spelers die in actie kwamen was de helft in voorbereiding op de Amerikaanse competitie. Het is niet meer dan een stap op weg naar het WK, zei Klinsmann.

De bondstrainer is een optimist in een land van pessimisten. Na de nederlaag tegen Italië beloofde hij in de volgende oefenwedstrijd een Wiedergutmachung. In de meest voetbalgekke stad van Duitsland zouden de Adlerträger publiek, media en de critici, zoals Beckenbauer en Netzer, weer aan zich binden.

De begroeting van de 64.000 toeschouwers was allerhartelijkst. De wave trok door het stadion. Na een half uur spelen, waarin de Amerikanen de Duitsers enthousiast partij gaven, werd het eerste spreekkoor ingezet: 'Wir wollen euch kämpfen sehen'. Kort daarop volgden de eerste fluitconcerten.

Schweinsteiger nam na de rust de plaats in van Podolski. Schweinsteiger mocht meteen een vrije trap nemen. De bal zeilde langs alles en iedereen en belandde in het doel: 1-0. Duitsland haalde opgelucht adem. Maar Duitsland mocht vervolgens ook doelman Kahn dankbaar zijn. Met twee fabuleuze reddingen hield hij de Amerikanen van de gelijkmaker. Toen was de strijd voorbij. Door fraaie doelpunten van het spitsenduo Neuville-Klose en van Ballack. Een tegendoelpunt van de Amerikanen, na een fout van Kahn, kon het feest niet bederven.

In een halfuur werd 'Klinsi' gered van ontslag op staande voet. Maar rustig bouwen aan een elftal dat straks prestaties moet leveren, is ondenkbaar. In een land van tachtig miljoen mensen waar de voetbalkoorts nooit zakt, zullen de gangen van de bondstrainer tot in zijn huis in Californië worden nagegaan.