Urac

In haar jeugd vond onze hond Urac het maar niks als we tijdens een lange wandeling een terrasje pakten om te pauzeren. Ze wilde liever hollen en op onderzoek uit. Dankzij een consequente opvoeding begrepen we elkaar prima en verstonden elkaars lichaamstaal. Als we in de bossen verdwaald waren, “rook' onze herder waar eerdere wandelaars gelopen hadden, en wees ze ons altijd de juiste weg.

Laatst liepen we op onbekend terrein langs een terrasje. Ik wilde doorlopen naar onze auto die even verderop stond. Honderd meter voorbij het terrasje hoor ik een korte blaf, Urac gaat zitten. Als ik haar vraag wat ze wil, draait ze om en loopt terug naar het terrasje. Ze gaat bij een leeg tafeltje zitten. Voor het eerst in haar leven vroeg onze hond om een pauze. Die had ze verdiend.