Holland nepotisme-land

Twee zaken zinnen mij niet in de discussie rondom de eclatante overwinning van links bij de gemeenteraadsverkiezingen: de linkse machtsconcentratie en de angst voor nepotisme onder de verkozen allochtone volksvertegenwoordigers. Om met het eerste te beginnen: in een democratie is de absolute macht een ongezond gegeven, al was het maar omdat het de democratische beginselen zelf onderuithaalt. Wie vet wint, moet daar dus dubbel zo voorzichtig mee omgaan. Het is vreemd om te zien dat toen de LPF een paar jaar terug ruim won, die kritiek niet zo fel werd geuit. Het populistische overwicht werd als noodzakelijk beschouwd, de laatste ruk naar links als een tegenbeweging. Uiteindelijk loste die overdreven machtsvorming zichzelf op, want een paar maanden later donderde het hele zaakje in elkaar. Dit patroon zal zich zeker herhalen.

De andere doorn in het oog is de angst voor nepotisme. Dat is dat jij iemand helpt die jou geholpen heeft, een praktijk die bij de Grieken en Romeinen al werd toegepast en in vele gedaanten door het leven gaat. Het is dan ook volstrekt onzinnig om dit alleenaan allochtonen toe te schrijven: sterker nog, Nederland is nepotismeland. Het voor wat, hoort wat, jij krabt mijn rug, ik de jouwe kom je in alle geledingen tegen. De reden waarom mensen zich hier verenigen in roei-, hockey-, aandelen- en parenclubs is dan ook voor een groot gedeelte bedoeld om mensen bij elkaar te brengen die elkaar op wat voor manier dan ook kunnen ondersteunen. De politiek met haar afgevaardigden uit de landbouw, de lobby's die hun Haagse partners zoeken - die zijn geen uitzondering op een regel. De uitgeverswereld hangt aan elkaar van vriendjes en vriendinnetjes. Nederland is de Godfather, maar dan zonder de afrekeningen - of, toch wel, heel af en toe. Die mensen noemen we dan crimineel, zodat we zonder gewetensbezwaren over kunnen gaan tot de orde van de dag. Allochtonen opvoeden, bijvoorbeeld.

Schrijver, geboren in Marokko, woont sinds z'n vierde in Nederland. Schreef “Bruiloft aan Zee', “De langverwachte' (Libris literatuurprijs 2003) en “Laat het morgen mooi weer zijn'.