De Elvis van Japan

Japan versloeg Cuba in de eindstrijd van de World Baseball Classic.

De Japanse prof Suzuki van de Seatlle Mariners groeide uit tot man van de wedstrijd.

Ichiro Suzuki toont trots de Japanse vlag na de zege op Cuba in de World Baseball Classic. Foto AP Japan's Ichiro Suzuki celebrates while holding the flag of Japan after defeating Cuba in the World Baseball Classic championship game, Monday, March 20, 2006, in San Diego. Japan won 10-6. (AP Photo/Mark J. Terrill) Associated Press

Japan is de verrassende winnaar van de eerste World Baseball Classic. Grote ster van het land dat zich na de gewonnen finale tegen Cuba officieus wereldkampioen honkbal mag noemen is Ichiro Suzuki. De 32-jarige rechtsvelder maakte gisternacht drie punten in het duel dat in 10-6 eindigde. “Ik had eerlijk gezegd nooit verwacht dat we zover zouden komen. Maar we hadden een fantastische ploeg. We zijn de beste“, sprak Suzuki voor de camera's van de Japanse televisie in het Amerikaanse San Diego. “Ik hoop dat we aan iedereen hebben laten zien dat honkbal een geweldige sport is.“

Suzuki en werper Akinori Otsuka van de Texas Rangers waren in de finale van de “Classic' de enige twee profs uit de Major League. In de halve finale werd Suzuki zaterdag nog uitgefloten door Zuid-Koreaanse fans. Voor het duel had de honkballer met rugnummer 51 zich de woede van de tegenstanders op de hals gehaald door te stellen dat hij “Zuid-Korea zo graag wilde verslaan dat ze de komende dertig jaar niet meer tegen Japan zouden willen spelen“. En ook na het duel dat Japan met 6-0 won trok Suzuki zijn woorden niet terug. “Misschien hebben ze mijn woorden op een bepaalde manier opgevat. Maar dat kan me echt niets schelen.“

In het nationale shirt van Japan lijkt hij een ander mens dan in het tricot van Seatlle. Voor wedstrijden in de Amerikaanse Major League sprak Suzuki zich in het verleden zelden of nooit uit. In de Verenigde Staten leerden ze het Japanse fenomeen Suzuki vanaf 2001 alleen kennen door zijn spel. Toeristische oorden als Las Vegas, Disneyworld en de Rocky Mountains zullen de komende jaren nog meer dan ooit concurreren met Safeco Field, thuishaven van honkbalclub Seattle Mariners en werkgever van Suzuki. Duizenden Japanners zullen als volgende maand de Major League begint de oversteek maken naar de Verenigde Staten om hun nationale held aan het werk te zien. Seattle, waar dertien procent van de 560.000 inwoners van Aziatische afkomst is, zal meer dan ooit in de ban zijn van de Suzukimania.

Zonder dat Suzuki ook maar een bal geslagen had wist Hiroshi Yamauchi, de Japanse eigenaar van de Mariners en oud-president van Nintendo, vijf jaar geleden dat hij de investering van circa 30 miljoen euro in Suzuki vele malen terug zou gaan verdienen. De Seattle Mariners volgden Suzuki al jaren nauwgezet. In 1999 deed de beste honkballer van Japan al eens mee aan de zogenoemde spring training, die altijd in de voorbereiding op een nieuw seizoen in de warme zuidelijke staten wordt afgewerkt. Toen eind 2000 duidelijk werd dat sterspeler Alex Rodriguez de club zou verlaten, besloot de leiding van de Mariners de onderhandelingen met de Japanse club Orix Blue Wave uit Kobe te openen.

Voor een bedrag van ruim 31 miljoen euro verwierf de club uit de Amerikaanse Major League dertig dagen het recht om met Suzuki te onderhandelen. Daarmee troefden de Mariners zo'n vijftien andere clubs af. Suzuki werd weliswaar als een grote speler binnengehaald, maar vrijwel niemand verwachtte dat hij daadwerkelijk in staat zou zijn om supersterren als Randy Johnson, Ken Griffey Jr. en Rodriguez te doen vergeten.

Maar sinds de Japanner op 2 april 2001 zijn debuut maakte in de Major League twijfelt niemand meer aan de uitzonderlijke kwaliteiten van de speler die met links slaat en met rechts gooit. In zijn eerste jaar werd Suzuki niet alleen rookie of the year (beste debutant), hij werd ook gekozen in het All-star team en de verrevelder eindigde de reguliere competitie als beste slagman van de American League. Volgens de traditionele regels doet hij bij het slaan vrijwel alles verkeerd. Hij staat niet in balans, hij beweegt met zijn voeten en leunt te veel naar voren. Maar het werkt wel. In de Verenigde Staten leerden ze hem kennen als een Aziatische verrassing, in Japan zelf beschouwen ze Suzuki als godenzoon.

Suzuki werd geboren in het Japanse plaatsje Kasugai. Al snel bleek dat de kleine Suzuki sportief talent had. Op de middelbare school was hij niet alleen de beste honkballer, maar bleek hij ook de snelste van alle leerlingen op de honderd en tweehonderd meter sprint.

De Orix Blue Wave boden Suzuki op zijn achttiende jaar zijn eerste contract aan als professioneel honkballer. In zijn eerste jaar speelde hij 58 wedstrijden in het op een na hoogste team van de club alvorens hij in 1992 zijn debuut maakte in de Pacific League, de hoogste professionele divisie in Japan. Twee jaar later werd hij al uitgeroepen tot meest waardevolle speler van de Pacific League. Ook eindigde hij dat seizoen als beste slagman. Een titel die de honkballer uiteindelijk zeven keer in Japan op zijn naam zou schrijven.

De Orix Blue Wave hadden in het land waar honkbal de populairste sport is, met Suzuki goud in handen. Ze haalden de “Elvis van Japan' al na een paar jaar over om niet langer zijn achternaam “Suzuki' te gebruiken, maar in plaats daarvan zijn voornaam “Ichiro' op zijn shirt te zetten. In Japan honkballen namelijk nog tientallen andere Suzuki's.

De bazen van de Amerikaanse Major League gingen er mee akkoord dat hij als eerste speler in het professionele honkbal met zijn voornaam op zijn shirt zou lopen. Als “Ichiro' is hij inmiddels uitgegroeid tot de bekendste man van Japan, zelfs bekender dan keizer Akihito.