“Bolletjes blues' is vetter dan “Cool!'

Wat Theo van Gogh wilde doen voor Marokkaanse boefjes, dat doen Birgit Hillenius en Karin Junger voor Surinaamse hosselaars in de Amsterdamse Bijlmer. In Bolletjes blues krijgen zij wat straatleven de film in, zij het een wel heel brave weergave daarvan, met een onwaarschijnlijk gesuikerd einde. Het begint en eindigt allebei in de gevangenis, waar hevig wordt gedroomd van een echt Hollands meisje voor altijd. En intussen krijgen we een geromantiseerd beeld van de straatcultuur waar jongens ongemerkt overgaan van opschepperij naar criminaliteit.

Van Goghs Cool! was vooral curieus. Bolletjes blues is beslist beter en daar zijn verschillende redenen voor. De belangrijkste is dat Hillenius en Junger voor de vorm van een musical hebben gekozen, waardoor ze bij voorbaat afstand nemen van realisme. Dat levert al in de openingsbeelden een mooie wisselwerking op.

Het begin bijvoorbeeld, in een gevangenis in Paramaribo, is hard en overtuigend als een documentaire, maar ineens barsten de bruine, halfnaakte mannen in de cel uit in klaagzangen over hun lot, begeleid door het ritmisch geluid van geklap, lepels of speelkaarten. Dat is een fenomenale binnenkomer en eerlijk gezegd wordt dat niveau van integratie van muziek en beeld in de rest van de film niet meer geëvenaard. Later overweegt de romantiek, de liefde van de stoere Spike voor de stoere Rosalie, ook wanneer hij voor een leven als gangsta kiest onder de hoede van straat-baas Delano.

Wat de film redt is de humor en vooral de zelfspot die bij de Surinaamse omgangsvormen horen. Het gemak waarmee de onervaren acteurs (voornamelijk rappers als Raymtzer en SugaCane) zich staande houden als echte personages heeft meer daarmee te maken dan met het scenario.

Bolletjes blues. Regie: Birgit Hillenius en Karin Junger. Met: Marits “Negativ' Delchot, SugaCane, Sophie van Oers, Mr. Probs, Raymtzer, Derenzo, Glenn Durfort. In: 15 bioscopen.

    • Bas Blokker