Karaoke in het clubcircuit

Bij karaoke denk je als snel aan bedaagde personeelsfeestjes. Maar het meezingen met 'liedjes zonder stem' wint ook aan populariteit in de clubscene.

Je doet het op personeelsfeestjes, op verjaardagen van vrienden of in achterafcafés om te laten horen dat je zo ontzettend goed De Dijk of Mariah Carey kan nadoen. In dit soort bars kom je in steden als Bangkok en Tokio laat in de nacht vanzelf terecht, omdat ze als enige langer open blijven dan toegestaan. Je zit er tussen de hoeren en totaal dronken feestvierders, die hits van de plaatselijke sterren meezingen in donkere ruimtes met plavuizen, paarlemoeren behang en grote leren sofa's.

Karaoke heeft een muf imago. Ook doordat de liedjes waaruit je mag kiezen vaak cliché zijn en de - meestal in Aziatische landen gemaakte - video's erbij lachwekkend slecht. Maar meezingen met muziekvideo's waarop de tekst in beeld verschijnt, is al een paar jaar meer dan dat. Zo is het medium opgepikt door kunstenaars. Collectief PIEK! bracht tijdens de laatste editie van Kunstvlaai - het alternatief voor de KunstRAI - een installatie waarbij de bezoeker het lied We Are the World kon zingen. Op het bijbehorende scherm werd een video-opname vertoond, gefilmd vanuit een helikopter, waarop te zien is hoe Iraakse boeren en soldaten worden doodgeschoten. Buiten de tentoonstellingsruimte was het lied te horen via een omroepsysteem, als verwijzing naar het gebedsoproep bij een moskee. De Britse kunstenaar Phil Collins (niet te verwarren met de zanger) organiseerde karaoke-avonden waarbij jongeren werden uitgenodigd de sombere liedjes van The Smiths te zingen.

Ook in het clubcircuit is er genoeg hedendaagse karaoke. Bij de elektro-karaoke waarmee muzikant en dj BMG uit Detroit enkele jaren terug rondreisde en waarmee hij ook naar Amsterdam kwam, kon je meezingen met de vunzige teksten van elektro-ster Miss Kittin. Op de Queer Karaoke Party, die plaatsvond in onder meer Berlijn, Jakarta en twee jaar terug in het kraakpand Vrankrijk in Amsterdam, zwijmelen geen Aziaten, maar homo's in het pittoreske natuurschoon. Stoere lesbiënnes dansen synchroon voor de snackbar Febo op een liedje van de Amerikaanse zanger Justin Timberlake.

De nieuwste variant is 'hardrock karaoke'. Deze karaoke wordt eens per maand gehouden in Café Pakhuis Wilhelmina in Amsterdam, een van de nieuwe uitgaansplekken aldaar. 'De droom van elk schreeuwend talent!' noemen ze het er zelf. De playlist omvat rockklassiekers van AC/DC, Kiss, Deep Purple, maar ook nieuwere nummers, van The Darkness bijvoorbeeld.

De hardrock karaoke is anders dan de 'normale' karaoke, omdat er geen filmpjes te zien zijn. Daarvoor in de plaats treedt een ronkende live-band op. De teksten, op grote posters gekalkt, worden door een mooie rockchick in kort zwart rokje en hoge zwarte laarzen opgehouden voor de deelnemers die op het podium bij de band zingen.

De afgelopen editie, begin deze maand, heeft daardoor iets weg van een jamsessie. Ook omdat de zangers goed zijn en de teksten kennen. A Whole Lot of Rosie van een zwanger meisje in zwarte stretchjurk is mooi, de versie van You've Got the Right to Party van een kale jongen ruig en energiek.

Pas als na meer bier de minder getalenteerde bezoekers mee gaan doen, wordt het echt interessant. Er komen luchtgitaren, twee grijzende mannen schreeuwen de tent bij elkaar tijdens Born to be Wild terwijl ze de helft van de tekst missen. In het publiek, onder wie vooral dertigers, gaan de hoofden, haren en armen meer los. Ook komt een jongen met een hoge snerpstem die een mengeling is van een van de moordenaars uit de film Scream en zanger Axel Rose van Guns n' Roses, met zijn doordringende en van papier meegezongen interpretatie van Helter Skelter van nota bene The Beatles. Daarna trekt hij, terwijl hij in de lucht springt, zijn broek nog even uit.

Hardrock Karaoke, do 6 april in Café Pakhuis Wilhelmina, www.cafepakhuiswilhelmina.nl