Jazzpianist Eldar (18) houdt van hard

Wie is die tiener aan de vleugel? Alleen ELDAR graag; zijn achternaam gebruikt hij niet meer. Hij werd geboren in de voormalige sovjetstaat Kirgizië en kreeg al jong pianoles. Op zijn negende speelde hij op een festival in Novosibirsk, waar hij werd ontdekt door een Amerikaanse fan die hem een beurs bezorgde op een kunstschool in Michigan.

Op zijn zestiende maakte hij als het Eldar Djangirov Trio de cd Handprints waarop hij zich presenteert als een vrijwel complete jazzpianist. Het titelstuk is een razendsnelle tour de force. In Perplexity, zijn andere eigen compositie, demonstreert hij dat een luchtig dansend triostuk hem ook is toevertrouwd. Het grote Sony nam dus nauwelijks risico toen het hem een vervolg-cd liet maken met op bas de gerenommeerde John Patitucci en Michael Brecker in één nummer als gast op saxofoon.

Toen de plaat een jaar geleden als 'Eldar' op de markt verscheen, was de pianist net achttien geworden. Het wonderkind-verhaal deed snel de ronde, met als gevolg dat deze Eldar al maanden op de jazzlijsten staat.

Gisteren speelde hij voor het eerst in Europa als aftrap voor een toernee die hem naar Duitsland, Italië en Spanje zal voeren. Het BIMhuis was niet uitverkocht, maar wel super enthousiast; van de eerste noot van Eldars eigen Point of View tot de toegift Take the A-Train van Ellington, waarin de pianist zonder begeleiders het maximum uit de vleugel haalde.

Wat de kleine, onopvallende Eldar onderscheidt is dat hij weinig voelt voor het mezzo-forte waar veel jazzpianisten in grossieren. Hij kiest liever voor het grote gebaar en stukken die een harde hand verdragen; Caravan van Duke Ellington bijvoorbeeld, of het moddervette Moanin - een blues-stamper uit de glorietijd van Art Blakey en zijn Jazzmessengers

Dat deze stukken in het BIMhuis anders dan op Eldars cd's niet echt swingen, is te wijten aan bassist Marco Panascia, die de ijzersterke linkerhand van de pianist met extra accenten versterkt. Dat die 'overkill' niet tot botte logheid leidt, is te danken aan Todd Strait, al drie jaar Eldars vaste drummer.

Eigenlijk imponeert Eldar het meest in de ballads, bijvoorbeeld zijn poëtische versies van de klassieker Nature Boy en het bijna doodgespeelde Round Midnight van Thelonious Monk.

Eldar Djangorov is een fantastische pianist. Als hij al doende ook nog leert dat snel en keihard niet per se samen hoeven gaan en langzaam en pianissimo niet synoniem zijn, wordt hij wellicht, hij heeft immers alle tijd, ook nog een fantastische muzikant.

Concert: Eldar. Gehoord: 20/3 BIMhuis, Amsterdam