Geribbeld staal

Drie ingenieurs verwonderen zich over de mens en zijn apparaten. Aflevering 3: de roltrap.

Illustratie Michiel van de Pol Pol, Michiel van de

Even een hapering in zijn passen. De grote, hoekige man wacht tot de nieuwe trede onder de drempel vandaan rolt. Zijn massieve spierbundels dragen een kunststof koffer zo groot als een Kliko. Om zijn schouder hangt een legergroene weekendtas met uitpuilende zijvakken.

Dan, hup, toch die dappere stap. De koffer stuitert met een stoere knal op de roltrap. Wanneer zijn trede aan de helling begint, schuifelt ook zijn vriendin op de Schindler 9300 Advanced Edition. Met hutkoffer nummer twee en een gebloemde beautycase. Daarna volg ik, in de hoop dat ik mijn trein nog haal.

De tragiek van de roltrap is dat hij het traplopen zou moeten versnellen. Maar wij staan stil op het geribbelde staal, dat zich als een luie schildpad met twee kilometer per uur naar boven beweegt. Hebben we echt haast, dan suizen we liever met twee treden tegelijk de aangrenzende trap op.

Het stel met de koffers is bijna boven. Ze naderen een peuk, die voor de tanden van de drempel ligt en eindeloze rondjes draait. Hij zou beter moeten weten: een roltrap eet slechts veters.

De laatste meters. Van onder schijnt de groene step gap lighting tussen de treden door. De man met de spierbundels sleurt en trekt. Zijn koffer draait. Het lukt niet. Angstig kijkt hij achterom. De koffer kantelt. Als een sluisdeur verspert het kolossale ding de weg. De man doet een stap naar achter. Maar daar staat zijn vriendin al. Ze gilt, maar de roltrap rolt resoluut door.

Ik denk aan de twee kleine rode noodknoppen, die boven- en onderaan de roltrap stijlvol in de plint verwerkt zijn. Ik kan er niet bij. En de tientallen mensen achter mij ook niet. Als roltrappassagiers staan we machteloos. Alleen een lachende toeschouwer kan ze bedienen.

Het stel kukelt bovenop de koffers. Dan klinkt een fluitje. Ik wacht op het gesis van sluitende deuren. De gebloemde beautycase komt akelig snel dichterbij.