Willem Vermandere

Eén keer heeft de Vlaamse bard Willem Vermandere - min of meer per ongeluk - in eigen land een hit gehad, maar verder beweegt hij zich voornamelijk buiten de gebaande paden. En in Nederland is zijn naam hooguit een heel klein beetje doorgedrongen sinds Herman van Veen enkele nummers van zijn hand zong. De nu 66-jarige beeldhouwer en liedjeszanger gaat intussen onverstoorbaar voort met het maken van nieuw werk. Met zijn bonkige troubadoursstem en West-Vlaamse tongval laat hij op de cd Van soorten achttien aanstekelijke nummers horen die herinneringen oproepen aan de vroegere mijnwerkers ('koolstof twee longen vol') in zijn geboorteplaats Lauwe, maar ook droogkomisch commentaar leveren op het jachtige, met muzak overgoten bestaan van tegenwoordig.

De liedjes klinken moeiteloos, alsof hij ze aan de lopende band uit zijn mouw kan schudden ('rijmkes zat in ons boeregat,' zingt hij dan ook) en ze worden smeuig begeleid door gitaren, klarinetten en fluiten. Deels door Vermandere zelf trouwens, die ook als muzikant een zeer eigen stempel op dit onvervreemdbare repertoire zet.

Henk van Gelder