Een gillende Bush in kleerkamerszit

Wat een ongezellige dodenherdenking was dat, afgelopen zaterdag. Op het Museumplein in Amsterdam werden de doden van Afghanistan en Irak herdacht en was er een demonstratie 'tegen Bush' (breed onderwerp, vind ik). Het was een naargeestige boel.

Ik ben van de school die vindt dat dodenherdenkingen leuk moeten zijn. In de buurt waar ik opgegroeid ben, niet ver van het Museumplein, was 4 mei altijd het sociale hoogtepunt van het jaar. Iedereen kwam samen rond het monument in de buurt en na de twee minuten stilte volgde twee uur luid bijgeklets. Het werd op een gegeven moment zo sociaal dat ik uitweek naar een stiller monumentje, omdat ik bepaalde mensen niet tegen het lijf wilde lopen. Voor je het weet heb je elk jaar een middelbare schoolreünie.

Zaterdag ging ik naar het Museumplein, want ik vond die herdenking een goed idee. Maar wat trof ik daar? Tien demonstranten, tien fotografen, twintig politieagenten en iemand met een Bush-masker op. Later las ik dat er vijfhonderd mensen waren geweest, de organisatie zei zelfs tweeduizend, maar ik zag er echt maar eenenveertig.

In het gras zat de demonstrant met het Bush-masker in kleermakerszit. Hij was duidelijk de spil van dit gebeuren. Op de een of andere manier denk ik niet dat de echte Bush ooit in kleermakerszit zit. Het heeft iets on-Republikeins. De Bush zat daar maar, en ik keek naar hem. Minutenlang. Ik vind mensen met maskers eng, net als clowns, dus ik móést kijken. En toen begon de Bush te roepen: 'Hurray for the USA! God bless America!' Er bleek een vrouw achter het masker te zitten, een vrouw met een zeer hoge stem, en ook nog eens met een Duits accent. Een tafereel zo eng dat het de grootste Bush-aanhanger nachtmerries zou bezorgen.

Zelfs de politieagenten deinsden een beetje terug. Maar de Bush had niets door. 'Thank you, Jan-Peter!', bleef ze manisch roepen. En naar ons: 'You should vote CDA!' Dit bedoelde ze duidelijk ironisch.

Ik besloot naar huis te gaan. Om me heen hoorde ik de resterende vijf demonstranten tegen elkaar zeggen: 'Nou, tot de volgende keer'. 'Ja...' Het stalletje met Che-Guevaraparafernalia liet ik maar zitten. Een hoog gillende Bush in kleerkamerszit was even genoeg opwinding voor deze zaterdagmiddag.

Aaf Brandt Corstius

    • Aaf Brandt Corstius