Cate & Karina

hedda.jpgCate Blanchett is een prachtactrice. Niet zomaar won ze een Oscar voor haar rol in The Aviator.

Hedda Gabler is een prachtstuk. Niet zomaar wordt het toneelstuk met een verveelde en misschien wel daarom woedende vrouw al sinds 1890 gespeeld.

Dus wanneer de gehele Australische cast die het stuk eerder al down under speelde ingevlogen wordt en een paar weken in Brooklyn neerstrijkt, is het vechten om een kaartje.

Dat lukte en zelfs vanaf de achterste rijen van het balkon was Cate Blanchett een genot om naar te kijken. Niet dat je op iets anders hoefde te letten - ze rende, zuchtte, sprong, gooide met kussens en elk gebaar was groot.

toneel.jpgMaar waarom is de aankleding zo bedompt? Waarom niet iets origineels gedaan met de kostuums, waarom er geen detail van willen missen dat dit stuk zich ruim een eeuw geleden afspeelde, waarom een huis uit overgrootmoeders tijd na gemaakt op het toneel?
Ik geef toe: de afgelopen jaren heb ik net iets te vaak Karina Smulders van Toneelgroep Amsterdam - ook een prachtactrice - functioneel naakt over het toneel zien rennen, zo ‘aangepast’ hoeft het ook weer niet.

De Nederlandse regisseur Erwin Maas vertelde me het eerder al: het Amerikaanse theater is zo vooruitstrevend helemaal niet. Amerikanen willen het zo realistisch mogelijk.

Eén ding dan nog: eerder kwam de vraag waarom theaters aan Broadway zo verlopen zijn, terwijl ze wel het walhalla van de theaterwereld zijn. Ik kan daar aan toevoegen: in Brooklyn is het niet anders.