Bij David Gilmour is de magie van Pink Floyd echt voorbij

Eerst door de zure appel heen bijten: David Gilmour staat er op om vóór de pauze zijn nieuwe album integraal uit te voeren. In het eerste uur dus nog geen vertrouwde Pink Floyd-nummers, maar de berustende kabbeldeuntjes van de cd On An Island die niet meer dan een voetnoot mag heten bij een glorieus verleden. De 'stem en gitaar van Pink Floyd', zoals de 60-jarige Gilmour hier nadrukkelijk staat aangekondigd, heeft zijn lied Comfortably numb tegenwoordig wel heel erg letterlijk genomen. Inderdaad klinkt zijn muziek weldadig verdoofd, slaperig zelfs.

Zijn lyrische gitaarstijl is uit duizenden herkenbaar, met bedachtzaam opgebouwde soli en bijna altijd een extatische climax. Zonder het weerwerk van zijn oude Pink Floyd-compaan Roger Waters mist het echter klauwen en tanden. Nu Gilmour heeft aangekondigd dat de recente reünie tijdens Live8 de laatste stuiptrekking van Pink Floyd in de oude bezetting is geweest, vechten hij en Waters opnieuw om de muzikale erfenis. Binnenkort voert Waters heel Dark Side Of The Moon op. Gilmour doet prijsnummers als Wish you were here.

Je kunt Pink Floyd prachtig naspelen, maar daarmee haal je de magie nog niet terug. Wat ooit spontane improvisaties waren in de psychedelische tour de force Echoes, werd nu een slaafse blauwdruk. Er werd ambachtelijk gemusiceerd, met onder anderen Roxy Music-gitarist Phil Manzanera en Floyd-toetsenman Rick Wright in de band. De bombast van het aanzwellende dameskoor in Shine on you crazy diamond werd verruild voor een kwetsbare solostem. Waarom Gilmour als eerbetoon aan het gek geworden genie Syd Barrett diens monotone lied Dominoes moest zingen, was een raadsel, want Barrett schreef zeker twintig betere nummers. Maar dan was des te meer opgevallen dat Gilmours materiaal tegenwoordig niet zoveel meer voorstelt.

Concert: David Gilmour. Gehoord: 19/3 HMH, Amsterdam. Herhaling: 20/3.