Apekooien voor grote mensen in de grote stad

Freerunners zien de stad als een speeltuin.

Ze rennen, springen, duikelen en slingeren.

Emmeloord - 13-03-2006 Freerunner Michel Grotenhuis loopt tegen poldertoren op maakt vervolgens een salto ( een backflip). Foto: Sake Elzinga Jongeren Elzinga, Sake

'Ik kijk sinds twee jaar compleet anders tegen de wereld aan. Een bankje is voor ieder ander iets om op te zitten. Maar voor mij is dat ding het begin van een jump.' Michiel Grotenhuis (18) uit Emmeloord ziet de stad als een parcours. Een hindernisbaan waarbij hij obstakels als muren, hekjes en bloembakken niet omzeild, maar juist opzoekt.

In het flauwe schijnsel van een lantarenpaal inspecteert Michiel een bakstenen muur. Hij sjort zijn wijde joggingbroek omhoog, neemt een aanloop en rent in volle vaart tegen de muur op. Na drie passen komt hij los van de wand en maakt een salto, om vervolgens met beide voeten soepel op straat te landen. 'Ik heb in twee jaar nooit meer dan een schram en een blauwe plek opgelopen. Ik weet wat ik doe. Daar trainen we dagelijks voor.'

Freerunnen is afgeleid van 'Le Parkour'. De straatsport ontstond in de jaren tachtig in een buitenwijk van Parijs. Ontsnappingstechnieken uit de Vietnamoorlog stonden model voor de bewegingskunst waarbij klauterend en springend een parcours door de stad wordt afgelegd. Bij de variant freerunnen gaat het er vooral om je zo sierlijk mogelijk van A naar B te bewegen.

Freerunnen kan eigenlijk overal, maar nu de avond invalt zijn de Emmeloordse straten te donker. De Urban-style crew, waarin acht freerunners uit de Flevopolder zich hebben verenigd, traint verder in de gymzaal. Hier oefenen ze de monkeyvault (gehurkt over een hindernis springen), de frontflip en de backflip (een salto voor- en achterwaarts) en bouwen ze bestaande tricks op eigen wijze verder uit.

Michiel leerde de sport kennen achter zijn pc. 'Ik was vroeger lui en zat vaak binnen achter de computer', vertelt hij. 'Maar twee jaar geleden ontdekte ik filmpjes van Engelse freerunners op internet.' En dat dreef Michiel, die later stuntman wil worden, de straat op. Sindsdien kijkt hij voortdurend uit naar mooie muurtjes en bruikbare bloembakken. Alles wat boven de grond uit steekt is geschikt. Maar hoe meer beton hoe beter. 'Freerunnen is niet voor niets urban', legt hij uit. 'Je hebt er een stedelijke omgeving voor nodig.' En dat is nogal eens een probleem in de Noordoostpolder. 'Emmeloord is eigenlijk maar een boerengat. Ik ben altijd blij als ik in Amsterdam ben. Die muurtjes bij het Amstelstation. Supergaaf.'

Freerunners leren elkaar vaak kennen op het internet. Daar worden de beste spots doorgenomen en nieuwe stunttechnieken uitgewisseld. En hoewel de sport hier nog relatief onbekend is - Michiel schat het aantal Nederlandse freerunners op driehonderd - is het in andere landen al volledig geaccepteerd. Madonna caste in 2005 de Franse freerunner Sebastien Foucon voor de clip Hung up. En ook Toyota, Renault en Nike integreerde de kunsten in hun tv-spotjes.

Langzaam raakt nu ook het Nederlandse bedrijfsleven van de kunsten doordrongen. Als professioneel stuntteam sleepte de Urban-style crew al aardig wat betaalde opdrachten binnen. 'Als mensen ons bezig zien, reageren ze bijna altijd positief', zegt Martijn Riemersma (17), die zelfs zijn supermarkt-inkopen freerunnend doet.

Toch doen de jongens het vooral voor zichzelf. 'Het geeft een kick', zegt Martijn. Je overwint je angsten en dat geeft een gevoel van vrijheid, vindt hij. 'Wat voor anderen in de weg staat, daar gaan wij overheen. Ik ben daar iedere dag mee bezig. Het wordt een deel van je leven', zegt hij. 'Freerunnen is verslavend. It's a way of life.'

Zelf freerunnen? Lees op www.urban-style.nl de instructies. Of bezoek een training of demonstratie van Urban-style op 25 maart in Nijmegen en op 8 april in Haarlem.

    • Lineke Nieber