Steenpaal - Moeren

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Noord-Brabant

De vogelverschrikker, die in schephouding bovenop een ingekuild-voerberg staat, wuift met de mouwen van zijn blauwe overall. Op zijn hoofd van bloempot zit een Amerikaanse pet. Ik weet niet of de vogels erin trappen, maar mij had hij tuk.

Er klinkt een blaf, er klinkt een kra, een landbouwmachine produceert geloei. Dit is boerengebied, met akkers die wachten op maïs en zo, en met bultig grasland voor de beesten, bijvoorbeeld voor drie ternauwernood volwassen lakenfelder-stieren (dat zijn die grafisch volmaakte runderen met een wit laken over hun zwart- of roodbonte rug).

Dit land wordt bewandeld over soppende veldwegen met enorme plassen. Is zo'n pad hol uitgesleten en lijkt zo'n plas op een sloot en dan is het tijd voor richellopen. De wandelaar passeert in dat geval de plas langs een van beide kanten. Omdat er eigenlijk geen ruimte is voor hem, beweegt hij zich hangend voort. Hij klauwt van tak naar tak tot hij de plas voorbij is en weer op het wegje kan springen.

In dit open land boldert de noordoostenwind ons tegemoet en wrijft met zijn stoppelbaard mijn wangen ruw. Als ik hem van apenliefde beschuldig, briest hij dat hij niet zachter kan en doet er een schepje vrieskou bovenop. Het voelt of hij het in Siberië is gaan halen. Krappe buitjes hagel en korrelsneeuw brengen verspreide berichten uit een hemel waar de wolken zich hergroeperen in bultrugvorm en steeds meer blauw vrij laten. Zodra de zon de kans krijgt, strooit hij met stuiflicht. Voor warmte neemt hij geen tijd. Niet lullen, wel poetsen, de akkers glimmen.

Nu en dan is er bos, dat voorziet in lanen als tunnels onder de overbuigkruinen van de eiken. Het bos ligt er lief en verdwaasd bij, takken in de war, stammetjes kleumend in donker nat, ondergroei verrommeld, en alles verlangt naar blad en knop en de lentemode. Er klinkt luid gevogel vanaf de kale takken. 'De vinken houden al sterk rekening met het voorjaar', concludeert man die ze blijkbaar verstaat.

De avond wordt voorbereid met licht. De wolken schieten roze sokken aan. De zon schept stralen omlaag die alles herdefiniëren, van de omtrekken van de steenoranje hoeves en de golfslag van kleine vogels, tot de twijgen van de duobomen die her en der op de hei en in het land staan: als jij naar rechts groeit, groei ik naar links, en dan blijven onze stammen lekker dicht bij elkaar. 15 km. Kaart 30, 31, 32 uit: 'Grenslandpad'. Uitg. Wandelplatform LAW, Amersfoort 2004. Geen openbaar vervoer tussen begin- en eindpunt. Tel. taxi 0165 533434.