Rosiri (25): Nieuw leven

Een nieuw leven beginnen gaat het best als je weinig remmingen hebt. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

'Waar komt die putlucht toch vandaan?' Rosiri drukte het dashboard open. Met haar linkerhand toverde ze een bandana tevoorschijn. Deze stof was het niet. Clint staarde afwezig voor zich uit en schakelde naar de drie. De ruitenwissers bewogen langzaam op en neer. 'Weet je dat het echt ongelooflijk stinkt in deze bak?' Rosiri keek nerveus naar de achterbank. 'Het lijkt net alsof de auto gaat ontploffen.'

Het jonge verliefde stel was op weg naar Heerlen. In de achterbak stond een antiek kastje van Rosiri, wat boeken en een cadeau van haar vriendinnen: een eetbaar lingeriesetje. Wat zouden de vriendinnen Rosiri missen als ze echt in Heerlen woonde! In tranen hadden ze afgesproken om sowieso elke dag te bellen en wanneer hun roosters het toelieten, elkaar op te zoeken.

Rosiri had er geen moment bij stil gestaan dat ze nu definitief gekozen had om voor het eindexamen van school te gaan. Bij de overweging om naar Limboland te verhuizen, had ze alleen gekeken naar de situatie bij haar thuis en die was ronduit beroerd. Naomi kwam terug uit Suriname en de hel was losgebarsten. Hidde was tijdens haar afwezigheid met zijn ex en kinderen een weekend naar de Ardennen geweest. Gewoon, omdat dat goed zou zijn voor Rosiri en haar broertje. Het waren dagen vol gezelschapsspellen, boswandelingen en flauwe grappen. Maar Rosiri had het geweldig gevonden. Hoeveel jaar was het geleden dat ze samen met haar vader en moeder ergens heen was gegaan? Hoe lang was het geleden dat ze het 'gezinsgevoel' had ervaren? Het was fijn dat Hidde en Caro nog met elkaar door één deur konden en na hun scheiding beste vrienden waren gebleven.

De nieuwe vrouw van Hidde kon dit minder waarderen. 'Ben ik even in het buitenland, ga je direct weer met je ex afspreken!' jankte ze. 'Je kan het me nu zeggen hoor, als je toch naar haar terug wil!' Naomi had een trouwfoto van haarzelf en Hidde verscheurd en samen met de inhoud van de kattenbak over het balkon geflikkerd. 'Je bent een slappe zak', tierde ze, 'Je kunt er niet twee vrouwen op na houden.'

Verwonderd keken de benedenburen naar de troep in de tuin. 'Wat een hysterisch wijf', dachten ze. En dat was precies wat Rosiri ervan vond. 'Wat een overdreven reactie zeg', zei ze terwijl ze snel de balkondeuren achter Naomi sloot. Met haar trouwring begon haar stiefmoeder op de ruit te tikken. 'Doe open! Ik vat hartstikke kou!' Rosiri mompelde dat ze dan wat kon afkoelen en ging aan tafel de krant lezen. Met genoegen dacht ze terug aan dat avondje uit eten in de Ardennen. Haar ouders waren dronken geworden en Rosiri had ervan genoten om die twee zo te zien lachen.

Op een gegeven moment werd ze gek van het krijsende wijf op het balkon. Ze vertrok in de regen naar Clint, Naomi drijfnat tussen de balkonplantjes achterlatend.

Sinds die dag was ze niet meer naar haar vaders huis terug gekeerd. Ze had haar broertje gevraagd haar meest waardevolle spullen op te halen zodat ze die mee kon nemen naar Heerlen. En nu zat ze naast haar grote liefde op weg naar een ander leven.

Ze waren nog niet ver buiten Amsterdam toen Rosiri Clint verzocht de vluchtstrook op te rijden. Die geur in de wagen was niet te harden. Bij het uitstappen zagen ze dat er rook van de banden afkwam. Rosiri verdacht onmiddellijk Naomi van een terroristische aanslag. Na anderhalf uur wachten kwam de wegenwacht. Clint had het hele eind op de handrem gereden. Enigszins gegeneerd stapte Rosiri weer in. Hopelijk konden ze nu in één keer doorrijden naar dat nieuwe leven. Wordt vervolgd...