Hip to knit - breien dus

Zit ik een spannende film te kijken, begint mijn vriendin erover.

Ben ik ergens een kop koffie aan te drinken, pakt het meisje naast me haar naalden erbij.

En stuurt een vriend me een e-mail over een concert dat hij heeft gezien, krijg ik als attachment twee foto's erbij van de groene muts die zijn meisje voor hem aan het maken is.

New York is aan het breien. Dat wil ik meemaken, daar moet ik bij zijn. Dus ik afgelopen zondag naar de medaille-uitreiking van de lokale Olympische Spelen voor Breien. Iedereen die is gekomen, heeft gewonnen, zegt Corinna Mantlo. Je zou het niet zeggen, maar deze 25-jarige heftig getatoeëerde en donker opgemaakte automonteur organiseert de wekelijkse wedstrijd, die niet meer is dan de samenkomst van breiende New Yorkers die rust zoeken in twee breinaalden en een bolletje wol.

Corinna wil dat ze samen zijn. “Zowel de breiende oldtimers als de hippe en übertrendy mensen die denken dat er niets belangrijker is in de wereld dan filmsterren die ook een lapje gemaakt hebben.“

En ze krijgt ze bij elkaar. Want het is kalmerend, simpel handwerk. Huiselijk. “Er is al zoveel vijandigheid om ons heen.“ En bovendien kom je al breiend makkelijker dan in een kroeg in contact met anderen, denkt Corinna. “Al breiend ben je tenminste een productieve alcoholist.“

Toch maar eens proberen. Ik naar The Point, een breiwinkel en café. Tussen de mandjes met wol aan de muur aan de ene kant en de breinaalden aan de andere kant van de zaak staan tafels. Daaraan vooral jonge vrouwen. Strakke shirtjes, blote ruggen, mobieltjes op tafel en voeten op de stoel. Ik moet er ook aan geloven, koop wol, naalden en begin. Het wordt een sjaal. Blauw, dat wel. Lekker veilig.

Mijn blik gaat automatisch naar boeken op de tafels. De een: Hip to knit. Een ander: Stich 'n Bitch Nation. Maar opvallender nog zijn de “Sex and the City'-achtige gesprekken om me heen. De meisjes babbelen en kletsen, mij duizelt het. Zo kan ik me niet concentreren. Ze moeten weg.

En dat doen ze ook. Elke zondagavond sluit The Point om zeven uur om daarna weer te openen voor de mannen.

De zeven mannen die hier vanavond zijn komen elke week en hebben het over andere breicafés, alsof er niets aan de hand is. Ook kijken ze graag naar de vorderingen van mijn sjaal. Mooie bolletje hoor.

Maar waar denk ik mee bezig te zijn? Ze zien maar één oplossing: uithalen en opnieuw beginnen.

    • Freek Staps