Drijfkraag voor braaf kind

Ouders zien een kind onder hun hoede liever door een enge wildwaterbuis naar beneden spuiten dan oversteken naar Engeland. Omdat het kind twee tellen nadat het boven in de pretparkattractie stapte er onderaan weer uitgekwakt wordt. En kijk, het lacht nog. Het is overzichtelijk.

Drijfkragen van Secumar. Rechts de drijfkraag in opgeblazen toestand zwemvesten

Op open water van vaart en plas is het kind langer en verder op weg. We hebben de kleine liever niet op het wijde water spelevaren. Naar verhouding tot het enorme oppervlak aan openbaar plezierwater dat we in Nederland hebben zie je er maar weinig kinderen op.

Vorige week op deze plek in de krant een snelle kano met zwemvinnen voor het buitenwater. Je kind wil niet op reis als het zijn vakantie vieren kan met zo'n kano op de Dedemsvaart, of waar ook maar het water is in de buurt van thuis.

Maar de kano kan om. Help! De gemoedsrust voor ouders van een wildwaterkind - ook al heeft het zwemdiploma B - moet komen van een zwemvest. Ik woon in een gehuchtje met rondom water. Je kan er aan alle kanten afvallen. Daarom spelen kleuters buiten, ook op het droge, met een zwemvestje om. Oranje maanmensjes.

De pakketjes kunnen lopen en een beetje fietsen, maar kickboksen gaat niet goed. De armpjes worden in bewegingen gehinderd door blokken schuim in de vestjes. Niet alleen voor kinderen die van de kant in het water kunnen vallen, maar ook voor op het water zouden veel betere zwemvesten gemaakt moeten worden. Zwemvest is het goede woord eigenlijk niet. Drijftrui zou beter zijn. Of drijfkraag.

Er is zijn goede drijfkragen te koop, ook in maten voor kinderen. Van Secumar bijvoorbeeld (www.secumar.com). Secumar is een grote leverancier van zwemvesten, ook aan professionals op het water, zoals loodsen, reddingwezens en booreilanders. Zo'n drijfkraag geeft op het droge nog minder hinder dan een vossenbontje om je hals.

Een kind heeft van zo'n kraag geen last bij bezigheden. Pas als de kraag met kind erin te water raakt, blaast hij zich automatisch op tot een forse drijver. Er zit een koolzuurpatroon in, ook bekend van slagroomspuiten, picnickbiertapperijen en voetbalvandaaltoeters. Het ventiel dat het gas uit het patroon in de drijfkraag moet laten stromen reageert op water. De opgeblazen kraag houdt het hoofd van de drenkeling boven water. Er zit een fluitje aan waarmee elegant aandacht gevraagd kan worden van mensen op de kant of op een boot. Ideaal?

Nee, zegt Secumar. We willen u graag automatische kragen verkopen, ze zijn inderdaad ideaal voor noodgevallen. Maar veel kinderen zijn niet ideaal voor de kraag. Ze willen met mooi weer omslaan voor de lol. Zeeverkenners krijgen zelfs een cursusje omslaan met een zeilboot en wat je daarna moet doen. Een drijfkraag die zichzelf opblies moet weer helemaal ingevouwen worden en er moet een nieuw Co2-patroon in. Bovendien moet het vest elk jaar gekeurd worden, men moet er zeker van zijn dat het werkt. Ook in vesten die niet nat werden, moet het patroon op den duur vervangen worden want ze kunnen - heel langzaam maar toch - lekken. Zo'n vest blijft dus aandacht vragen en geld kosten.

Voor wie dat bezwaarlijk vindt zit er volgens Secumar niets anders op dan zijn kind een stijve of soepele maar dikke drijfjas aan te trekken. Tot de trui, gebreid van waterdichte holle vezels, is uitgevonden.

    • Wouter Klootwijk