Aangereden

Gedicht voor Naomi en andere verkeersslachtoffers.

Ik rijd, langzaam maar toch sneller dan langzaam beschrijven kan,

Ik rijd naar school, en ik ben deze keer van plan,

Niet wéér te laat te komen...

Hup langs de straat, en oversteken, maar wel voorzichtig, maar dat hoort.

Opeens, iets hier op straat dat de stilte doorboort.

Een piepende auto, net wat te laat,

En daar lig ik, midden op straat.

Ik, gillend en huilend, iedereen staat om me heen,

Dan wordt alles zwart voor mijn ogen..

Nu lig ik hier, in het ziekenhuis, ik hoorde daarnet, waarom ik hier lig,

En waarom ik daarnet niks meer zag..

Aangereden, door een automobilist, op de straat,

En nu ligt heel mijn kin open,

Zometeen wordt het gehecht, aan elkaar geplakt,

Ook krijg ik zo een prik, vlak naast mijn open wond,

Een prik, welke prik dan ook, die ik vroeger zo eng vond,

Maar nu te fijn om te beschrijven,

Want zometeen is al die pijn, die ik heb geleden,

Verleden

Tijd.

Nikki Schaper, 13 jaar, uit Den Haag