'We zijn er voor alle mensen die iets van hun leven willen maken'

Met de komst van Mark Rutte hebben we er een ratelende robot bij. God, wat kwekt die man. Ik vind kwekken geweldig, maar het moet wel ergens over gaan. Niemand kan de principes van kop en staart, van hoofdzaak en bijzaak, van expositie en conclusie ongestraft overboord gooien. Hoe meer positieve woorden over positieve aangelegenheden er uit de positieve mondholte van de superpositieve Rutte rollen, hoe onzichtbaarder hij wordt. Een tweede Wouter Bos.

Leegte die rondwaart. Parade der spoken.

Dat praat maar en praat maar, dat schakelt moeiteloos over van moederlief naar zwaarwegende beslissingen en weer terug van landsbelang naar parelketting, zonder enige hiërarchie in de redeneringen - de bedoeling is aan het woord te blijven en zo weinig mogelijk te zeggen. Diepgang wordt niet eens vermeden, ze is er gewoon niet.

Het adembenemende duel tussen Rutte en Bos dat ons binnenkort staat te wachten zal een duel worden tussen Barbiepop en Barbiepop.

Een miljoen stemmen wil Rutte winnen. Een goed adviseur zou hem aanraden, ook al gezien het succes van Bos, geen standpunten in te nemen. Zo'n adviseur heeft Rutte niet nodig, want standpunten had hij ook al niet. Behalve de bekende standpunten van de manager met de vlotte babbel en de uitstraling van jongens van 45 die zo luchtig mogelijk op jongens van 35 proberen te lijken.

Uitstraling, het nieuwste toverwoord van de politici.

Een imago doen anderen je aan, uitstraling heb je zelf in de hand. Geen wonder dat politici het woord uitstraling zo innig hebben omarmd. Uitstraling geeft ze het initiatief terug. En het klinkt zoveel mooier dan bedonderen waar je bij staat.

Rutte straalt positiviteit uit. De blijde lach, het holle woord, de frisse koon. Hij is een en al jongen van 35, een en al meevoelend mens, een en al gezellige communicator, een en al stemmenlokker met open gezicht. Zie vooral die kleine, gemene oogjes van hem niet over het hoofd.

Als de VVD groeit, groeit zijn carrière. Alleen dat telt. Daarom babbelt hij zo breed mogelijk. Er gebeuren erge dingen in het land, maar niks om je druk over te maken. Er deugt een heleboel niet, maar er is daarnaast veel moois. Er moet paal en perk aan worden gesteld, al moet alles mogen. Ik heb het advies van mijn moeder naast me neergelegd, maar ik luister altijd naar mijn moeder.

Iedereen een aal, iedereen liberaal.

Wouter Bos heeft inmiddels ontdekt dat je, als je niets te beweren hebt, ook kort van stof kunt zijn. Met 'slechts twee woorden' bedankte hij zijn achterban voor de overwinning bij de gemeenteraadsverkiezingen. Het eerste woord luidde: Bedankt. Het tweede woord luidde: Gefeliciteerd. En klaar was Wouter. Deze twee-woordenconstructie zal de geschiedenis ingaan als de Bergrede van Bos. Moge Mark hem weldra volgen.