Dahon Ciao: oog voor milieu

Het testobject heet Dahon Ciao. Wie denkt dat het om een nieuwe Koreaanse familieauto gaat, heeft het mis. We hebben het over een van de zes genomineerde fietsen die meedingen naar de titel Fiets van het Jaar 2006. Het is ook nog eens een vouwfiets met een idealistische inslag. Dahon is committed to creating green mobility for people who live active environmentally friendly lifestyles, staat te lezen op de homepage van het Amerikaanse bedrijf. Ik had altijd gedacht dat een vouwfiets alleen maar handig was om (gratis) mee te nemen in de trein.

De Dahon Ciao Foto Buzalga Buzalga

Importeur Buzalga liet de Ciao bezorgen bij de plaatselijke dealer op loopafstand. Zeer omgevingsonvriendelijk maar wel doordacht haal ik de fiets op met de auto. Het is het eerste deel van de test. Past de fiets in de kofferbak zonder de rugleuningen neer te klappen?

De dealer geeft een vouwdemonstratie weg. Ik volg het maar half. Ik ben vooral gegrepen door het strakke, oversized aluminium van het frame. Zoals de confectieauto profiteert van ontwikkelingen in de Formule 1-racerij, zo profiteert de (vouw-) fiets van de ontwikkelingen in de hardfietserij.

Eenmaal buiten probeer ik het zelf. Ik trek aan een paar handels en het zadel zakt, het stuur klapt dubbel, het frame plooit. Onervarenheid met de inklapbare pedalen levert wel een pijnlijk afgeknepen velletje in de muis van mijn hand op, maar dan houden we een pakketje over dat probleemloos in het kofferbakje van een Smart zou passen. Een aardig detail: een stalen plaatje bij het voorwiel plakt keurig tegen een magneetje bij het achterwiel.

Het uitklappen blijkt al even eenvoudig. De Dahon Ciao verrijst in weinige seconden tot het rijwiel dat het was. Dit is de ware vouwvreugde. Hoog tijd om te gaan fietsen.

Wieltjes van kleine omvang zorgen doorgaans voor een nerveus rijgedrag, en dan vooral voor nerveus stuurgedrag. De fabrikant beweert dat door een uitgekiende geometrie van het frame de nadelen van de 20' wieltjes ondervangen zijn. Zo ver ga ik niet. Ik zit onmiskenbaar op een gevoelige vouwfiets, al wordt me wel snel duidelijk dat er in elk geval bewonderenswaardige pogingen ondernomen zijn om de stabiliteit gunstig te beïnvloeden. Tijdens de lossehandenproef blijft de fiets behoorlijk onder controle.

De Dahon Ciao is voorzien van een verende zadelpen. Ik zoek de 200 meter kasseien op die het dorp rijk is en concludeer dat de verende zadelpen de nadelen van schokkerige 20' wieltjes aardig compenseert als het op extremiteiten aankomt. Op de kasseien ondervind ik meteen dat er over de anatomisch gevormde handvatten is nagedacht.

Het speerpunt van de Dahon Ciao blijft de zeer lage instap. Ik moet zeggen dat dit stilistisch en technisch bijzonder fraai is gerealiseerd. Ook al bezit ik nog een paar lenige benen, dit ontwerp heeft me de ogen geopend naar een mij onbekend comfort. Dit is een fiets die tot in de details is afgewerkt. De Sram drie-versnellingsnaaf waarmee het testmodel is uitgerust maakt hem ook geschikt voor iets langere afstanden.

Peter Winnen