Het beeld

“Je komt alleen en je gaat alleen! Uiteindelijk sta je toch keihard je eigen espresso te maken“, overpeinst Evelien (Kim van Kooten) in melancholieke stemming als haar man Harko (Peter Blok), gele plastic poncho over zijn kantoorkostuum, op de bakfiets de kinderen naar school brengt.

Net5, Evelien, 14 maart, 21.32u.

Ingeklemd tussen Desperate Housewives en de ziekenhuisserie Grey's Anatomy plaatste Net5 in het hart van de dinsdag-damesavond de dramaserie Evelien van regisseur Rita Horst, naar de zedensketches uit Amsterdam-Zuid van Martin Bril (scenariobewerking: Karin van der Meer). Ook als je geen vrouw bent, valt er onnoemelijk veel meer plezier aan te beleven dan aan het weer eens uitgeschakeld zien worden van Ajax.

Net als Desperate Housewives en Gooische Vrouwen (Talpa) beoogt Evelien leedvermaak over het relatieve ongeluk van vrouwen die het in materieel opzicht veel beter hebben getroffen dan het merendeel van de kijksters. Die koffiemachine waar Evelien alleen voor komt te staan, wordt in het middelste reclameblok te koop aangeboden, aan wie zich graag onder dezelfde comfortabele condities zou willen beklagen.

Het verschil met de andere twee series is dat Evelien oneindig subtieler is, meer een existentiële komedie dan een opeenstapeling van vrolijke ellende. Veel treurnis komt tussen de regels tot uiting, in de perfect gefraseerde zinnetjes of in de paradoxale kanten van het Lijden van de jonge Evelien. In de columns van Bril is zij een soort Elckerlijc, een spiegel van de leegte en een kapstok om allerlei modern ongemak aan op te hangen. Van Kooten, nog net iets te jong om al zo gedesillusioneerd te zijn, geeft haar meer karakter en eigenheid, en vooral een onuitgesproken ironische grondtoon.

Veel van haar even aangenaam gestoffeerde als uitzichtloze huisvrouwenbestaan is gemodelleerd naar wat ze op de (commerciële) televisie ziet, van elektrische haarvlechters tot levenswijsheden van Dr. Phil: “Weet je waarom er zo veel huwelijken mislukken? Omdat niemand heeft geleerd hoe het is om getrouwd te zijn.“

Zelfs de al anderhalf jaar bungelende buitenechtelijke minnaar Theo (Wilfried de Jong) kan Evelien niet uit haar lethargie verlossen. Ze vindt de eeuwige sms'jes (“Ik kan niet zonder je!“) van “de operetteprins' maar matig leuk, en wil net kappen (“Uit is uit, Theo!“), als Harko er achter komt. “Papa is boos, jongens!“ roept Evelien naar de dochters en de Litouwse au-pair, wanneer Harko haar voor een goed gesprek naar de slaapkamer sleurt. Even later noemen de kinderen hun nieuwe hamster Slippertje.

Als Bjørk It's Oh So Quiet! zingt en er weer een week afgesloten wordt, verlang je direct naar de volgende aflevering van dit even vermakelijke als geraffineerde televisiefeuilleton over luizenmoeders en lulhannesen. In het door vele nieuwe initiatieven toch al rijk gezegende dramaseizoen vormt Evelien voorlopig het hoogtepunt en is Kim van Kooten de kampioen.

Een goede tweede is Rian Gerritsen, als de fors gebouwde politieagente Helga in Van Speijk (Talpa). Zij heeft ook thuis veel te stellen, met een man die wegens burn-out de hele dag op de bank ligt, maar de marmot vergeet en zo laat creperen. Mooi, die vernietigende blik als ze hem verwijt dat haar dochter er van hem niet met mama over mocht praten.