Dress code onder schrijvers: “Ik heb er geen zin in'

Het Boekenbal is een vreemd bal. Niet alleen omdat mensen die vooral talent voor schrijven hebben, daar uitproberen of ze ook talent voor dansen hebben, maar ook omdat het een feest is waar iedereen naartoe wil, wat iedereen slechts onder doodsbedreiging zou toegeven.

Aaf Brandt Corstius Collumnist nrc.next. Amsterdam, 11-03-06 © Foto Merlin Daleman Daleman, Merlin

De dagen ervoor voeren alle mensen die ooit een boek hebben geschreven dit gesprekje: “Ga jij?'

“Nee, ik denk het niet.'

“Ik ook niet. Het is altijd zo stom.'

“Ja, het is vréselijk.'

“Heb je een kaartje over, dan?'

“Nee.' Met vurig hopende blik: “Jij?'

“Nee.'

Ik frummel me er echter graag naar binnen, om mensen te kijken. De dress code is “Ik ben er, maar ik heb er geen zin in'. Dus veel zwarte jasjes en jurkjes. Nada van Nie van de Modepolitie had een paar moeilijke momenten bij de rode loper. Zij had waarschijnlijk op meer glamour gerekend en cornerde toen maar Yasmine Allas, die als enige een galajurk aanhad. Gelukkig waren er ook mensen die gewoon als Mozart verkleed kwamen, zoals Arthur Japin.

De meeste mensen uit het boekenvak uiten zich niet via kleding, maar via hun haar (en via de literatuur, natuurlijk). Tommy Wieringa: geen haar. Ramsey Nasr: haar waar uren op geföhnd is voor die nonchalante windswept look. Ilja Leonard Pfeiffer: veel haar. Hadassah de Boer: het meeste haar. Het haar van Connie Palmen was overigens opvallend ingetogen. Maar zij had dan weer een jasje met slippen van twee meter, en Hafmo als accessoire.

Ik heb toch wat literaire kledingtrends gespot. Mensen die volgend jaar met een bestseller willen uitkomen, draag rood! Heleen van Royen droeg het (met een vleeskleurige beha eronder, ze vindt het vast helemaal niet erg als ik dat opschrijf), Renate Dorrestein, Lulu Wang - en Harry Mulisch had een rood gilet aan dat van een oude Sinterklaastabberd was gemaakt.

De andere trend was de hooligan. Freek de Jonge droeg een Ajax-sjaal en riep geinige volkse dingen als “Het is nul-nul, Inter heeft er net één gemist!' Kader Abdolah liep rond met een Lonsdale-pet. Toen ik hem vroeg waarom, antwoordde hij mij op de bekende onbegrijpelijke Kader Abdolahiaanse wijze: “Omdat ik tegen ben.' Tegen wat? “Tegen waar zij tegen zijn.' Nee, deze man doet niet aan makkelijke borrelpraat. Hij was even stil. “En omdat mijn dochter het grappig vindt.'

Reageren op deze column? Ga naar www.nrc.nl/next.

    • Aaf Brandt Corstius