“Als ik zing, drijf ik zachtjes op de wind'

Bailey Rae vond de zangstijl van Billie Holiday goed bij haar passen.

Met haar teksten wil ze liedjes visueel maken.

Corinne Bailey Rae Foto Andreas Terlaak Corinne Bailey Rae gaf op 2 februari 2006 een ter promotie van haar titelloze debuutalbum een optreden in het Amsterdamse Odeon. Andreas Terlaak

Amsterdam. - “Als ik zing drijf ik zachtjes op de wind“, zegt zangeres Corinne Bailey Rae (26). Treffender had ze de emotie die ze voelt bij haar zingen niet kunnen omschrijven. Met haar delicate stemgeluid, dat zowel puurheid als een zeker soort zwoelheid impliceert, glijdt Bailey Rae's fijnzinnige zang als een zacht briesje voorbij.

De debutante uit het Noord-Engelse Leeds wordt een gouden toekomst voorspeld. De Britse pers kan niet genoeg superlatieven bedenken voor “het talent van dit jaar'. Muziekgoeroe Jools Holland zei in zijn BBC-televisieshow “Later... with Jools Holland' te “smelten voor haar stem“. Zelf is Bailey Rae vooral blij dat ze eindelijk een plaatje heeft kunnen maken. “Ik heb hier zolang op gewacht.“

Corinne Bailey Rae, oudste dochter van een Caraïbische vader en een Britse moeder, begon ooit met zingen in de lokale kerk. Maar waar haar ruiger klinkende soulcollega's in gospel hun zwarte stem vonden, bezong zij in een regulier blank middleclass kerkkoor vooral traditioneel repertoire. Op school studeerde ze op hoog niveau klassieke viool, ontdekte vervolgens de muziek van Led Zeppelin en ging in een alternatief meidenbandje spelen. Pas laat was ze overtuigd van haar zangkwaliteiten. “Als kind zong ik graag, maar ik beschouwde mezelf nooit als een zangeres in wording“, vertelt ze. “Luisterend naar zangeressen als Whitney Houston en Mariah Carey concludeerde ik dat ik met mijn zachte middelmatige stem niet eens in de buurt kwam van die virtuoze dames met hun vette soulstemmen met trillers.“

Haar voorliefde voor rockmuziek maakte plaats voor soul en jazz toen ze jazz-zangeres Billie Holiday hoorde. Een eye-opener, zegt Bailey Rae, die wat haar gelaatstrekken betreft zelfs iets weg heeft van een vroege Billie Holiday. “Ik hield direct van haar intieme stijl met late timing. Er was dus een zangstijl waar mijn stem, met al zijn beperkingen, goed bij zou passen.“ Naarmate ze zich meer verdiepte in vocalisten met een karakteristiek stemgeluid, zoals Björk en Carole King, groeide haar zelfvertrouwen. Intussen werkte ze aan liedjes.

Ondertussen ging ze Engelse literatuur studeren. Daarnaast werkte ze achter de bar van een jazzclub. Soms, wanneer het rustig in de zaak was, klom ze het podium op en jamde met de bands. Ook na haar studie bleef ze in de horeca werken, hopend op een doorbraak in de muziek. Ondanks diverse kleine optredens in haar woonplaats sloeg de twijfel toe. “Ik durfde er op een gegeven moment niet meer over na te denken of het nog wel ging lukken. Steeds meer van mijn vrienden vonden intussen goede banen. Eigenlijk wist ik niet meer of ik nog moest wachten.“

Vorig jaar werd haar wens vervuld: ze kreeg een platencontract. Toen ze op de BBC News' favorietenlijst Sound of 2006 kwam te staan - op de eerste plaats - ging het plots hard. Van anonieme wannabe was ze ineens de grote Britse belofte. Van haar titelloze debuut-cd zijn in Groot-Brittannië in een paar weken ruim honderdduizend exemplaren verkocht. In Nederland is de opgewekte single Put Your Records On net uit.

Voor haar muziek liet Bailey Rae zich inspireren door muziek uit eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Het is een productie met bitterzoete soulvolle popliedjes van stilistische eenvoud. Bestempel die vooral niet als nu-soul. “Mijn stijl is toch wat minder los, ouderwetser misschien.“

Een voedingsbron voor haar liedjes is haar vier jaar durende huwelijk met een jazzsaxofonist, dat pasgeleden op de klippen liep. “Ik beschrijf het hopen en wachten op beter. Een zelfonderzoek van een aflopende relatie. Ik was 22 jaar toen we trouwden, dat is best jong. De scheiding van mijn ouders toen ik tiener was, heeft mijn kijk op de liefde danig beïnvloed. Maar ik leerde ook dat je je na verdriet weer optimistisch kunt voelen.“

Toch gaat Bailey Rae in haar teksten niet specifiek op dit verdriet in. “Ik wil in mijn teksten niet te veel details prijs geven, maar juist het beeld scheppen met weinig woorden. Ik wil de liedjes visueel maken. Ik houd van persoonlijk, maar niet van té recht voor zijn raap. Ik wil de liedjes voor iedereen interpreteerbaar houden.“

www.corinnebaileyrae.net