Ik mag naar Minsk

bureaucratsthumb.jpgHet visum is binnen, ik mag naar Minsk! Naar ik lees een groene idylle in het hart van Europa, zonder onvrede, onrecht of armoede. Wie wil daar niet naartoe?
Een visum krijgen viel dus niet mee. Galja, sinds 1982 de trouwe toeverlaat van deze krant, heeft op het consulaat gehuild, gescholden en gedreigd. Bij de jeugd slaat dergelijk theatraal gedrag niet langer aan, maar bureaucraten van een retro-sovjetstaat als Wit-Rusland zijn er nog gevoelig voor. Vanavond stap ik op de nachttrein. Post komende weken wat minder, want na Wit-Rusland volgt Oekraïne.
Ik was even bang dat mijn lange wachten op een visum samenhing met een eerdere arrestatie (2001) en deportatie (2004), die beide overigens in goede sfeer verliepen. Het leek me sterk dat deze jeugdzonden niet in de Wit-Russische papierberg waren verdwenen, maar je weet het nooit.
Uiteraard lag het simpeler. Het Wit-Russische consulaat wachtte gewoon tot het allerlaatste moment om het dubbele tarief te vangen voor ‘spoedbehandeling’ van mijn visumaanvraag: 106 dollar. En toen hadden ze opeens honderden visumaanvragen van journalisten tegelijkertijd en raakten ze in tijdsnood. Ik heb dat eerder meegemaakt, en zo is het Russische werkpatroon. Wekenlang niksen, dan een etmaal ‘stormen’.
Gaat Loekasjenko winnen? Natuurlijk. Maar je weet het nooit; in 2000 wist ik ook zeker dat Milosevic tot in de eeuwigheid over Servië zou heersen. En waar is ‘ie nu?

    • Coen van Zwol