Hertenmens

De '20 van Alphen' is voor hardlopers de traditionele start van het seizoen. Zoals de naam al doet vermoeden gaat het om een wedstrijd over 20 kilometer. Haile Gebrselassie wist in Alphen een wereldrecord te vestigen op de 25 kilometer. Ra, ra , hoe kan dat?

Haile bereidt zich voor op de marathon van Londen, en vond 20 kilometer net iets te kort. In het gezelschap van zeven hazen liep hij vooraf vast twee rondjes, samen vijf kilometer. Bij de tweede passage mocht de rest van de lopers los. Om de aanwezigheid van Gebrselassie in Alphen te waarborgen was de organisatie gaarne bereid een kleine orthopedische ingreep te doen.

De Keniaan Salim Kipsang keek er een beetje zuur toen hij de '20' winnend afsloot. Zou hij ook niet? Het was een schaduwoverwinning. Gebrselassie had hem er volledig uit gelopen. Sterker nog, de winnaar van de 20+5 had hem gedegradeerd tot een beginneling.

Wie denkt dat Haile tot het gaatje gegaan was had het mis. Na de race trok hij de registers pas echt open. Atletiek is 'boring', begon Haile. 'We moeten vernieuwen, andere dingen doen. Anders trekt het publiek naar het voetbal en de Formule 1.' Ik begon er al iets meer van te begrijpen. Haile was naar Alphen gekomen met een missie. Liever gezegd, hij had een demonstratie weggegeven in orthopedische chirurgie: een wereldrecord vestigen op de 25 kilometer in de '20 van Alphen' is absoluut vernieuwend. Haile zei dat er meer leuke wedstrijden met nieuwe, spannende perspectieven georganiseerd moeten worden, dat er meer mogelijkheden moeten komen om wereldrecords te verbeteren.

De vermogende hertenmens uit Addis Abeba toonde ten slotte zijn zakelijk instinct. Waar meer recordspanning te genieten is, komen meer mensen kijken. En waar meer mensen komen kijken, staan de sponsoren in de rij. Geen gezeik, iedereen rijk. Ooit zal Salim Kipsang dat begrijpen.

Wat Haile voor elkaar kreeg was knap. Nog knapper zou ik het gevonden hebben als hij dat record gelopen zou hebben zonder hazen. Geïsoleerd op de tartanbaan of op de zoutvlakte. Alleen in de wind en alleen met zijn rikketik.

Vorige week dinsdag, derde etappe van de wielerkoers Parijs-Nice. Ik zette de tv aan en keek naar de schrale benen van ene Nicolas Crosbie. De man zonder geschiedenis deed zijn plicht, en die plicht bestond er uit zoveel mogelijk televisieminuten te sprokkelen voor zijn ondermaatse sponsor Agritubel. Crosbies voorsprong liep tegen de 28 minuten.

Crosbie was na één kilometer ontsnapt. Hij koerste door een winters landschap Wanneer ging het licht uit, dat was de vraag. Met andere woorden: hoeveel zou hij overhouden?

Niet te geloven hoe saai de reportage. Niet te bevatten de duisternis van de hongerklop waar Crosbie in verdwaalde. Onvoorstelbaar het snelheidsverschil waarmee het peloton hem voorbij stak. 28 minuten verspelen op pakweg vijftig kilometer, dat noem ik een record.