6.400 rode flitsjes

Drie ingenieurs verwonderen zich over de mens en zijn apparaten. In de tweede aflevering van een korte serie: de barcodescanner.

Een brutaal plukje haar piekt onder haar goudkleurige hoofddoek. De caissière van kassa 2 heet Youssra, volgens de badge op haar blouse. Geroutineerd trekt ze mijn zak appels over haar scanner, de NCR RealScan 7872 Low-Profile Bi-Optic.

Geen bliep. Nog een keer. Weer geen bliep.

Met haar nagels probeert ze de gekreukelde sticker recht te pulken. Zonder succes, maar gelukkig is er voor dergelijke noodgevallen een back-up bedacht. Zuchtend tikt Youssra de getallenreeks onder de barcode over.

'Sorry', zeg ik.

Ze haalt haar schouders op, het is me vergeven.

Aan het einde van de lopende band stop ik mijn boodschappen in mijn rugtas. Youssra blijft alleen achter bij haar kassa, bekijkt haar nagels. Het is zaterdagavond, vlak voor sluitingstijd. Een vakkenvuller plukt de vlaggen al van de gevel.

Buiten knettert harder en harder een brommer, tot bij de fietsenrekken een roestige Puch verschijnt. De motor zwijgt en een helm verhuist van hoofd naar hand. Een glimlach onder een donzig snorretje. De jongen zwaait kort, blijft op zijn zadel zitten.

Youssra groet terug met een nonchalante knik, iets tussen 'hoi' en 'wat moet je van me?'. Ze draait een kwartslag op haar stoel. Tussen reserve kassarollen en een doos tissues staat haar rode handtas. Ze haalt er mascara uit, buigt over haar scanner en strijkt met het borsteltje langs haar wimpers. Warempel, het beschermend glasplaatje blijkt een prima spiegeltje.

Rood laserlicht glijdt over haar voorhoofd, met 6.400 flitsen per seconde. Blozend zoekt de RealScan haar wimpers af, één voor één. Een klein streepje lucht, ingeklemd tussen twee dunne zwarte streepjes: dat moet een 6 zijn. Dan een paar dikke haartjes gevolgd door een iets dunnere. Een 9? Een 7? In een vloeiende beweging richt Youssra zich op en laat haar mascara weer in haar handtas glijden.

Er klinkt geen bliep.