Zoete jaren veertig-songs en harde ruzies

'Alles voor de lieve vrede': er bestaat geen Hollandser uitdrukking. De toneelvoorstelling Zwanenzang naar een idee van Marjan Luif is een roep om het behoud van zoete vrede. Luif liet zich inspireren door de documentaire Grey Gardens uit 1976.

In Zwanenzang staan een oude, grimmige moeder en haar opstandige dochter elkaar naar het leven. Hun huis is sterk verwaarloosd, en de vrouwen zijn dat ook. Op het afstotelijke af, mede door de doeltreffend-lelijke kostumering. Je ruikt de katten en beschimmelde blikjes. Dit barre realisme vormt de volmaakte achtergrond voor een flink partijtje jennen tussen moeder en dochter. Een grandioos voorbeeld van dit soort hoge scheldkunst is Am Ziel (1981) van Thomas Bernhard.

In de tekst van Luif en de regie van Lidwien Roothaan haten moeder en dochter elkaar wel, maar is er ook verlangen naar begrip. De dochter wil het meeslepende leven in de grote stad New York, de moeder houdt dat tegen.

De muzikale sfeer van Zwanenzang maakt veel goed. Tal van liedjes uit het ijzeren Amerikaanse jaren veertig-repertoire klinken met de stemmen van de speelsters fris. De zoetgevooisde songs vertolken het verlangen naar liefde van moeder en dochter. De laatste wil Marlene Dietrich zijn, de ander dweept met Tea for Two. De muziek brengt de dames weer naar elkaar. De vrede wint. Jammer van het gebrek aan rauwe gramschap.

Voorstelling: Zwanenzang. Idee: Marjan Luif. Regie: Lidwien Roothaan. Gezien: 10/3 Bellevue Theater, Amsterdam. Aanvang: 12.30. Te zien: 12 t/m 19/3. Tournee t/m 20/5. Inl.: www.viarudolphi.nl