Hollands dagboek;Hany Abu-Assad

De Nederlands-Palestijnse filmer Hany Abu-Assad (1961) was afgelopen week bij de uitreiking van de Oscars. Zijn film Paradise Now was genomineerd voor de Oscar voor de beste buitenlandse film. Abu-Assad, geboren in Nazareth, woont samen met zijn vriendin in Los Angeles.

Regisseur Hany Abu-Assad (r) met links van hem de acteurs Ali Suliman en Kais Nashef: 'De wereld is gek geworden. Ik weet niet of dit een droom is of een nachtmerrie' Foto Reuters "Paradise Now" crew (L-R) actor Kais Nashef, actor Ali Suliman, director Hany Abu-Assad and actor Amer Hlehel arrive at the 78th annual Academy Awards at the Kodak Theatre in Hollywood, California March 5, 2006. The film is nominated for best foreign language film. REUTERS/Mario Anzuoni REUTERS

Donderdag 2 maart

Zoals elke ochtend als ik wakker word, doe ik de gordijnen open en kijk naar buiten. Als eerste kijk ik of de Hollywoodletters er nog zijn. Ze zijn er nog, en ik weet niet of ik me opgelucht voel of teleurgesteld. Ik zou soms bijna willen dat ik wakker werd en zag dat ze waren verdwenen. Andere keren is het een troost om ze daar te zien, onveranderlijk op de heuvel. Het verschil deze ochtend is, dat de witte letters wazig lijken, en geel vanwege de smog.

Wat me iedere dag het meest bezighoudt zijn de aanvallen die ik over me heen krijg. Verbale aanvallen wel te verstaan. Ik krijg voornamelijk positieve feedback, maar het gekke is dat de aanvallen mij meer raken. Waarom, waarom kan ik niet accepteren dat niet iedereen dol op me is? Rationeel gezien ken ik natuurlijk het antwoord, en weet ik dat het onmogelijk is dat iedereen je aardig vindt. Maar toch is het frustrerend. Ik zou blij moeten zijn, maar ik ben het niet. Terwijl ik rustig naar het studiocomplex van Warner Brothers rijd, onderweg stoppend voor de verkeerslichten, kijk ik naar al die andere chauffeurs die alleen in hun auto zitten, op weg naar een onbekende toekomst, met elk hun eigen ambitie. Het voelt alsof ik naar mezelf zit te kijken. Je vraagt je af hoevelen van hen voor een Oscar genomineerd zijn. We zijn allemaal belachelijk.

Om zeven uur 's avonds ging ik naar de ontvangst receptie voor de Independent Spirit Award-genomineerden. Het is net zo saai als willekeurig welke bedrijfsreceptie, het enige verschil is dat de gezichten er beroemder zijn . Wat je kunt doen is met een ster praten om later het verhaal te kunnen vertellen. Ik zal u de verhalen besparen.

Vrijdag

Het was een krankzinnige dag. Om 9:30 am een foto-persconferentie op de rode loper, door naar een Sony Pictures cocktailreceptie, een interview met Al Jazeera Live, de Warner Brothers cocktail voor Oscar-genomineerden, en uiteindelijk een cocktailreceptie die door de Academy zelf werd gegeven. Ik klaagde tegen mijn vriendin dat het heel vermoeiend is om 1001 keer dezelfde vraag te beantwoorden. Ze antwoordde dat het alternatief is dat je een film maakt waar niemand met je over wil praten. Ik realiseerde me wat een luxeprobleem ik heb.

Ik heb veel cocktails gedronken vandaag en nu heb ik hoofdpijn. Misschien niet zozeer vanwege het drinken, maar het is makkelijker om het daarop te gooien. De beste vraag die mij vandaag gesteld werd kwam van een journalist van een celebrity magazine - tenminste, zo zag ze eruit. 'Zou je liever rijk zijn of beroemd?' Ik moest een van de twee kiezen, niet alletwee, en ik mocht ook niet zeggen 'geen van tweeën'. Na de hele dag mijn reacties op terrorismekwesties en politiek te hebben gegeven, was dit erg verfrissend. Maar gek genoeg kon ik geen antwoord geven. Tot op dit moment weet ik niet waar ik de voorkeur aan zou geven. Ik heb er nog nooit over nagedacht, en ik denk er nu nog steeds over na... niet over mijn antwoord, maar over hoe dit scenario zich ooit zou kunnen voordoen. Ik dacht aan de scene uit Monty Python's Life of Brian, waarin mensen kiezen tussen kruisiging en doodgestoken worden. Aan de ene kant duurt kruisiging uren terwijl doodsteken snel gaat. Aan de andere kant, bij een kruisiging kom je tenminste buiten, in de frisse lucht.

Nu kan ik slapen.

Zaterdag

Ik kon de hele nacht niet slapen. Vandaag is de ceremonie voor de Independent Spirit Awards. Zoals u misschien al gehoord heeft, won Paradise Now de prijs voor beste buitenlandse film. Er is de laatste tijd veel gedoe om niks geweest rond de film. Komt hij uit Palestina of de Palestijnse gebieden? Is hij voor of tegen terrorisme? Het meest zorgwekkend is dat de groep die tegen de film protesteert, beweert 'de joodse lobby' te zijn, terwijl die helemaal niet bestaat. Er zijn veel joodse mensen die de film steunen. Het is heel moeilijk om dit soort vooroordelen te bestrijden. Ik vind dat de tegenstanders van de film het recht hebben om te protesteren, maar een beter antwoord op mijn film zou zijn een andere film te maken, vanuit een ander gezichtspunt.

Ik weet niet hoezeer hun protest de beslissing van de jury heeft beïnvloed, maar het enige dat ik kan zeggen over onderscheidingen is dat het net roulette is. We vinden het heerlijk om de winnaar te huldigen en te denken dat hij uitsluitend heeft gewonnen vanwege zijn talent, maar we negeren het feit dat er 1001 elementen zijn die een rol spelen bij het winnen, waarvan vele met verdienste niets te maken hebben. Ik heb die neiging ook.

Aan het eind van de dag, na niets dan beroemdheden te hebben gezien, ben ik meer dan verzadigd.

Zondag

De wereld is gek geworden. Ik weet niet of dit een droom is of een nachtmerrie. Ik ben niet gewend aan dit soort pandemonium. Op weg naar de Oscar-uitreiking zag ik de teleurstelling op het gezicht van mijn chauffeur. Ik ben ervan overtuigd dat zelfs de chauffeurs hoge verwachtingen hebben van wie zij naar de ceremonie zullen rijden - zou het Brad Pitt zijn of Jennifer Aniston? Ik kan mij voorstellen dat mijn chauffeurs teleurstelling begon op het moment dat hij mijn naam op zijn schema zag. Geloof me, het draait allemaal om de sterren, en wij , de rest dienen slechts als cheerleaders.

Vandaag stond Jack Nicolson vlak voor ons op de rode loper. Zodra hij verscheen, waren de flitsen verblindend. Maar toen de Paradisegroep zijn opwachting maakte, moesten de fotografen opeens hun lenzen en films verwisselen. Net als mijn chauffeur hadden ook wij gespannen verwachtingen. Wie zou de Oscar voor de beste buitenlandse film winnen? De spanning was moordend en maakte me 10 jaar ouder. Mijn hart bonsde de hele dag. Je hoopt dat de stress die je voelt, beloond zal worden, niet denkende aan de teleurstelling die dit bij anderen teweeg zal brengen. Voor u , lezers, is het geen mysterie meer - wat gebeurt is, is bekend.

Maandag

Ik word met gemengde gevoelens wakker - zowel teleurgesteld als opgelucht. Ik probeer de voordelen van het niet winnen van een Oscar te bedenken. Verbazingwekkend hoe hard je probeert om een reden te vinden als je verliest, terwijl je, wanneer je wint, denkt dat je het verdient. Ik was een winnaar en een verliezer in twee opeenvolgende dagen. Het is grappig dat het winnen niet meer telt omdat ik als laatste verloor. Iemand vertelde me gisteren dat Hollywood een kort geheugen heeft, wat zowel goed als slecht nieuws is. Wat me vandaag het meest overstuur maakt is dat al mijn familie en vrienden zo vurig hebben gehoopt, om dan slechts teleurgesteld te worden, en dat zij niet begrijpen dat niets hier persoonlijk is.

Ik heb hun vandaag verteld dat het maar een show is, en iedere show heeft zijn extraatjes nodig. Als rampen zoals de tsunami en orkaan Katrina nu al vergeten zijn, zal een evenement als de Oscars ongetwijfeld in veel kortere tijd uit de herinnering verdwijnen. De film evenwel zal blijven zoals hij is. Vandaag moest ik mijn reactie geven en iedereen had de neiging om de politieke druk tegen de film de schuld te geven. Ik heb deze neiging ook, maar ik zei dat er geen bewijs is, en dat je geen conclusies kunt baseren op gissingen.

Nu ben ik zo moe, dat ik eindelijk kan slapen.

Dinsdag

De aanhoudende troostende woorden van de mensen om me heen versterken het gevoel dat ik iets verloren heb. Ze bedoelen het goed en ik wil het graag horen.

Vandaag heb ik wat telefoontjes afgehandeld en het leven gaat door. Mijn volgende project gaat over the American Dream. Een deel van de American Dream is hoe je mensen kunt controleren. Hier is alles gecontroleerd en alles wat afwijkt van het pad wordt beschouwd als een overtreding.

Als je je verzet tegen deze mentaliteit, zullen ze je haast als een terrorist beschouwen. Ik at in een restaurant en toen ik betaald had ging ik per ongeluk door een deur met een bordje 'Do not enter'. Het hele gebouw stond te trillen van het alarm, met gillende sirenes en toesnellende mensen. Ik bood mijn excuses aan en ze keken naar me alsof ik een misdaad had begaan. Ik vroeg waarom men niet door deze deur mocht, aangezien het een kortere route naar de straat was. Nu keken ze naar me alsof ik een seriemoordenaar was. Toen begreep ik dat ze willen dat je door de hoofdingang gaat om te controleren of je betaald hebt. Als je hier wilt tanken moet je ook betalen voor er enige benzine uit de pomp komt. Er is geen vertrouwen. Ik weet zeker dat er een paar mensen zijn geweest die het vertrouwen hebben beschaamd door te vertrekken zonder te betalen, maar dit soort maatregelen straft iedereen en niet alleen hen.

De vraag is: Wat is beter? Het vertrouwen te behouden of de betrouwbare meerderheid te straffen. De keuze is gemaakt, laten we de uitkomst afwachten.

Woensdag 8 maart

Ik kom een heleboel mensen tegen die informatie hebben die ik niet heb. Ik noem dat 'toegang tot kennis'. Langzaam, langzaam kom ik tot de ontdekking dat hoe meer ik weet, hoe onwetender ik word, en de banaliteit van het leven beheerst mijn dag. Vandaag heb ik mijn huis schoongemaakt, zodat het klaar is om weer vies te worden. Ik kookte voor een vriend, beantwoordde mijn e-mails en ging naar bed met mijn vriendin. Ik moet weer aan mijn script gaan werken, maar ik voel me als Barton Fink. Die kwam naar Hollywood om te schrijven, en ontwikkelde een ernstig writer's block zodra hij hier was. Tot vandaag had ik het excuus dat ik bezig was Paradise Now te promoten. Deze ochtend heb ik geen excuus meer. Welk excuus zou ik nu weer gaan verzinnen?