Hedendaagse interpretatie van heroïek uit China

Eastern Current. Gezelschap: Dance Forum Taipei. Choreografie: Yang Ming-Lung. Regie: Lee Hsiao-Pin. Muziek: Chen Young. Gezien: 8/3 in Muziektheater Amsterdam. Aldaar: 10, 11/3. Inl. (020) 625 5455 of www.gastprogrammering muziektheater.nl

Beeld uit Eastern Current Foto San-Tai Hsieh San-Tai Hsieh

Met vliegensvlugge voetjes trippelen de danseressen over het podium, het bovenlichaam vast naar een kant gekeerd in een hoekige, strijdlustige houding. Ook de tweestrijd tussen twee mannen wordt opgetuigd met fraaie heroïsche poses en krachtige gebaren: de een is een dominante figuur die met dwingend zachte armbewegingen en priemende blik zijn tegenstander tracht te bezweren, de ander een krachtpatser die imponeert met supersnelle radslagen en salto's. Hij rondt zijn duizelingwekkend acrobatische toeren telkens af met een verbijsterende souplesse en elegantie.

Vooral de dans - en minder sterk het theatrale - fascineert in Eastern Current (2002). Dit dans- en muziekspektakel van het Chinees-Taiwanese gezelschap Dance Forum Taipei is een samenwerking tussen choreograaf Yang Ming-Lung en operaregisseur Lee Hsiao-Pin. Ming-Lung heeft een achtergrond in westerse moderne dans - hij danste enige jaren bij de Amerikaanse Trisha Brown. Voor Eastern Current keerde hij evenwel terug naar de wortels van het Chinese theater: de opera en het poppentheater. Beide kennen vier vaste personages en zijn gebaseerd op verhalen die handelen over goed en kwaad, over de keuze tussen hart en verstand, over de individuele plicht jegens de politiek. Deze Chinese klassiekers zijn daarin enigszins vergelijkbaar met onze Griekse tragedies.

De vier archetypische personages worden in Eastern Current maar ten dele opgenomen. Tegenover een uniforme groep van dansers zijn wel drie vrouwelijke personages en drie mannenrollen gezet, onder wie een vendeldrager. Maar erg nauw omschreven is dat niet in deze hedendaagse interpretatie van dit Chinees klassieke materiaal. De regie bestaat uit een wat fragmentarische aaneenschakeling van verschillende verhaallijnen. Herkenbaar in de verschillende dansscènes zijn wel de Strijd, het Verdriet, de Schaking of de Storm en gaandeweg wordt toch toegewerkt naar een compacter 'verhaal'. Vaker is het gissen.

Bevredigend is deze moderne bewerking daarom niet: het verlies van het authentieke uit de Chinese opera wordt onvoldoende gecompenseerd door een interessante, eigentijdse invalshoek. Daarbij kent Eastern Current - in tegenstelling tot wat de filosofische titel suggereert - maar weinig magische werking. Het wordt geen echt drama. Het geheel blijft zelfs nogal koel en afstandelijk, wat vermoedelijk mede komt door het sportief atletische karakter van de technisch hoogstaande danskunst - een mix van ballet, atletiek, Chinese meditatieve dans en een vleug Amerikaanse modern.

Bij vlagen biedt Eastern Current wel imposant spektakel, met messcherpe, dynamische danskunst van vliegensvlug glijdende dansers op laarzen met een wieltje onder de hiel.