Gezocht: ziekte met afkorting

Nathalie Wouters (17) lijdt aan de slepende ziekte POSS. Een serieuze aandoening waar ze zeker twee jaar zoet mee is

BOTTENKNAK: Nathalie OLYMPUS DIGITAL CAMERA

RSI. PMS. Het klinkt mij mateloos interessant in de oren. Zo'n hippe aandoening die de patiënt een vrijbrief verschaft om maar vooral onder een fleecedekentje op de bank te gaan liggen en met een zak suikerspinnenspul je gehele collectie Friends-dvd's nog eens in de herhaling te gooien. En dat alles zonder enig schuldgevoel. Natuurlijk moest ik dat ook. Na een jarenlange zoektocht naar de meest begerenswaardige aandoening-met-interessante-afkorting, die me nét niet richting dood en verderf zou jagen, heb ik er eindelijk een gevonden. Ik heb lekker POSS.

En een Post Olympische Spelen Syndroom moet je niet onderschatten. Na veertien dagen zijn de sportfeestelijkheden zomaar ineens afgelopen. Veertien dagen vol passie en emotie. Vol wilskracht en moed. Vol patriottisme en volksliederen. Vol glimmend zweet en glimmende medailles in de raadselachtige vorm van een cd. Vol snotneuzen, schaafwonden en meer van dat soort moois. En niet te vergeten, vol bovenmatig gespierde mannenbenen. De wereld zou er een stuk beter uitzien als er meer bovenmatig gespierde mannenbenen zouden zijn. Elke avond keek ik vol trots naar de huldigingen van de Nederlandse topsporters. Ireen Wüst leek mijn beste vriendin te zijn. En Amalia was mijn kleine zusje. Ongelooflijk hoe snel zoiets in je leven kan integreren. Maar aan al het moois komt een einde. Zo ook aan dit Olympisch genot.

Nu moet je niet denken dat ik van sport houd. Integendeel zelfs. Met de grootst verkrijgbare uzi krijg je mij nog niet in een synthetisch pakje. Al zien de voldane blikken van de atleten na hun prestaties er best aanlokkelijk uit. Maar goed, ik zou ook godsgruwelijk door het lint gaan van vrolijkheid wanneer ik mijn spieren eindelijk hun welverdiende rust kon geven na een nutteloos uurtje uitsloverij. Oké, natuurlijk wil ik ook zo'n buik waartegen je een baksteen kapot kunt gooien. Maar voor al dat lycra, zweet en sportsokken ben ik geloof ik niet in de wieg gelegd. Gelukkig waren de mensen van het IOC zo aardig weer eens Olympische Spelen op poten te zetten. Kon ook ik eens iets aan sport doen.

uiltje knappen

Welnu, na een inspannend dagje NOS kijken, werd het meestal al snel tijd om een uiltje te knappen. Een rare uitdrukking eigenlijk, want hoe knap je in hemelsnaam een uiltje? Soms betreur ik het ten zeerste dat het etymologische woordenboek nooit op zakformaat is uitgegeven. Eigenlijk betreur ik het dat elk zakwoordenboek niet op zakwoordenboekformaat is uitgegeven. Want zeg nou zelf, heb jij ooit een woordenboek in je broekzak kunnen stoppen? Enfin, het werd dus tijd om mijn bed op te zoeken. Ik had ten slotte aan sport gedaan. Een zeer bevrijdend gevoel. Maar je wordt er natuurlijk wel moe van.

Eenmaal onder mijn donsdeken verlieten de Olympische spierbundels mijn gedachten niet. Ik zag mijzelf al in een zilveren pakje over de baan zwieren terwijl ik mijn voet naast mijn oor hield. De nieuwe Sjoukje Dijkstra is opgestaan, zouden de kranten koppen. Ja, dat zou toch best leuk zijn. Nederland heeft op het moment een ernstig gebrek aan kunstschaatshelden. En natuurlijk was ik van mening dat er meer helden zouden moeten zijn in ons nuchtere landje. Daar wilde ik mijzelf best voor opofferen. Compleet euforisch begon ik meteen koppeltje te duikelen in mijn bed. Maar nadat mijn botten bij wijze van protest een luide en duidelijke 'knak!' uitstootten, besloot ik dat dat toch niet helemaal mijn ding was. Als de oranjeploeg me toevallig zou bellen, zou ik zeggen: 'nee doe toch maar niet, jongens'. Even onthouden dat ik dat morgenochtend direct tegen mijn moeder zeg. Voor het geval ze bellen wanneer ik niet thuis ben.

Terwijl ik m'n in oranje pyjama gestoken en o-zo atletische lichaam weer in de dekens rolde, verlekkerde ik me in gedachten nog even aan het goddelijke lichaam van Shani Davis. Vlak voordat ik in slaap viel, bedacht ik me dat ik nodig een proefabonnement op de Sportweek moest aanvragen. En ook ESPN bij die aardige kabelman. Tot ik op een ochtend wakker werd in een grote nachtmerrie die me deed beseffen dat de Olympische Spelen afgelopen waren. Af-ge-lo-pen. Met een punt erachter.

En nu heb ik dus POSS. Ook best leuk, natuurlijk. Maar ik begin toch ernstig te verlangen naar het levensreddende medicijn waar ik helaas nog twee jaar op moet wachten. Ik gaap eens diep en trek het fleecedekentje op tot aan mijn kin. Terwijl ik mijn linkerhand laat afdalen in het krakende zakje druk ik met mijn rechter op play. Gelukkig heb ik alles op video.