Michael League, band leider van Snarky Puppy, is dit jaar de Artist in Residence op North Sea Jazz. Hij treedt er dagelijks op met een ander project.

Foto Stella K

Michael League: ‘Geef mij een leeg canvas en ik ga los’

Interview Michael League

Dit jaar is Michael League (34), bekend van Snarky Puppy, de Artist in Residence van het North Sea Jazz Festival. Hij zal drie festivaldagen optreden met steeds weer een andere band.

Zijn verhuizing is in aantocht. Snarky Puppy-leider, bassist, componist, producer en labelbaas Michael League (34) staat op het punt zich vanuit New York te gaan vestigen in Spanje, in het kleine plattelandsdorpje Els Prats de Rei, op een uur van Barcelona. „Niet alleen heb ik nog nooit een huis gekocht, ik heb de afgelopen drie jaar überhaupt geen eigen woonplek gehad. Van homeless naar huiseigenaar, dat is nogal een stap.”

Zijn nieuwe Spaanse woonplaats, waar hij al jaren komt om er in stilte te componeren, zal leiden naar een nieuw hoofdstuk in zijn leven, hoopt de Amerikaan. Na jaren van onafgebroken onderweg zijn zou hij minder willen toeren, meer thuis willen zijn, beter voor zichzelf willen zorgen. Het Spaanse dorpje stal zijn hart. Hij leerde het kennen door schrijfsessies voor Sylva, het album van Snarky Puppy met het Metropole Orkest dat in 2016 een Grammy won.

League: „New York is een van de meest inspirerende plekken ter wereld. Al die soorten muziek om je heen zijn geweldig. Ik kan er alleen nooit langer dan drie uur stilzitten. Er is voortdurend afleiding. Na tien jaar in New York voel ik de behoefte om me terug te trekken, om in alle rust muziek te kunnen bestuderen, te componeren en te repeteren. Ik reis veel, maak zo veel mee. Ik wil rust om alles te verwerken en mij te ontwikkelen als componist en producer.”

Nu in Marokko

Dat klinkt fantastisch, maar voorlopig laakt zijn agenda nog elke vorm van vrije tijd. League reist met zijn bands de hele wereld over. En waar hij ook is, hij dompelt zich sowieso met volle teugen onder in een lokale muziekscene. Zoals nu in Marokko.

Via een Skype-verbinding zijn we even bij hem in de Marokkaanse kustplaats Essaouira. Terwijl zeemeeuwen in hard krijsende koren langs zijn open hotelraam vliegen, vertelt League, gezeten tegen zijn bed met panelen van fijn houtsnijwerk, over de afgelopen dagen. Hoe Snarky Puppy met de Marokkaanse gimbrivirtuoos Maâlem Hamid El Kasri concerten gaf op het grote kleurrijke Gnaoua Festival. Hoe de moderne fusion van zijn Texaans-New Yorkse collectief Snarky Puppy in diverse jamsessies mengde met traditionele, plaatselijke ritmes.

Het is precies wat League het liefst doet: zich omringen met lokale muziek. Bars binnenstappen waar al jaren de muziek van de streek klinkt. „Nieuwe sounds in je oren. Het verandert je perspectief op muziek direct.” Spelen met lokale musici. Op instrumentenjacht. Al kreeg hij de gimbri, een mooi soort traditionele basluit, die hij nu vol trots toont en laat horen, cadeau. „De gnawaspeler die de gimbri bespeelt, heet de maâlem, de meester. Hij laat gimbri’s bouwen en geeft ze als cadeau weg. Zo kreeg ik er een. Het is meteen al inspirerend om erop te spelen.”

Ik wil wel een miljoen dingen doen. Te veel keuze is bijna gevaarlijk

Dit jaar is Michael League de ‘artist in residence’ van het North Sea Jazz Festival. Dat betekent dat hij drie festivaldagen zal optreden met steeds weer een ander project. Een verrassende, coole vraag, vindt League. „Het is zo eervol, in navolging van jazznamen als John Zorn, Chick Corea, Pat Metheny en Ornette Coleman.” Dat hij direct stikte van de ideeën, verwondert niet. „Geef mij een wit, leeg canvas en ik ga los. Ik wil wel een miljoen dingen doen. Te veel keuze is bijna gevaarlijk”, grinnikt League, die bekend staat om zijn enorme creëerdrive. Zijn telefoon staat bomvol ingezongen ingevingen; voor Snarky Puppy, voor zijn tweede band Bokanté, de albums van anderen. „Juist onderweg komt er heel veel in mij op. En dan is de ironie ervan dat je er in feite niets mee kunt.”

Foto Stella K

Op North Sea Jazz speelt hij met zijn wereldgroep Bokanté, waarin hij met leden van verschillende continenten de blues uitdiept. Zompige deltablues wordt vernuftig gemengd met West-Afrikaanse ritmes, met kora-speler Sekou Kouyaté als een van de speciale gasten. Dan is er het gelegenheidstrio dat hij vormt met de Cubaanse percussionist Pedrito Martinez en drummer Antonio Sanchez. Hierin wordt traditionele Yoruba-muziek in een moderne elektronische vorm gegoten. „Grooves staan centraal. Ik laat hen vooral communiceren met elkaar en ik verzorg op bas en toetsen de textuur.”

En dan zijn er de nieuwe Snarky Puppy-arrangementen die League schreef voor het Metropole Orkest. Zijn liefde voor dit orkest is groot. „De meeste orkesten zijn ritmisch beperkt. Het Metropole is het enige orkest, voor zover ik ze ken, waarvoor je een moderne stijl plus complexe ritmes kunt bedenken. Ze voeren niet jouw muziek uit, terwijl ze ondertusssen zouden wensen Brahms te spelen. Je vóélt dat ze het willen.”

Negen vrienden

Al in het eerste jaar van zijn jazzopleiding op de Universiteit van Dallas, in 2003, vormde Michael League met negen vrienden een bandje, Snarky Puppy. Het was een reactie op de in zijn ogen vrij conservatieve, fundamentele jazzlessen. Altijd al was hij meer geïnteresseerd in creëren dan in ‘het nadoen van anderen’. Na jaren van schnabbels, gigs en showtjes in relatieve obscuriteit is Snarky Puppy – een basis van acht tot tien man die zich flink kan uitbreiden – uitgegroeid tot een populaire sensatie die met vrolijke, instrumentale muziek volle zalen trekt.

Met drie Grammy’s op zak ziet League hoe zijn band geprofessionaliseerd is, drijvend op zijn organisch werkende in-en-uitsysteem. Zo hebben toetsenisten Cory Henry en Bill Laurance inmiddels ook op eigen titel carrières. Op League’s eigen platenlabel brengt hij nieuwe artiesten uit. „Het is zeker niet van de ene op de andere dag anders geworden. Maar na veel geploeter in de afgelopen vijftien jaar zagen we steeds weer verbeteringen: grotere shows, betere betalingen, meer coole creatieve kansen waar nauwelijks nee op valt te zeggen. Gebleven is hoe ik alles op gevoel doe.”

Aan perfectie op het podium vinden we niks.

Contact met fans; het mag een voor de hand liggend gegeven zijn voor iedere band met succes, maar de bijzondere community-creërende aanpak van deze muzikantengroep heeft er altijd uitgesprongen. Via sociale media en live cd-opnames is een breed publiek gewonnen. Op tournees bezoeken ze altijd lokale jamsessies, conservatoria en jazzclubs.
„Om publiek voor instrumentale muziek te interesseren zonder een visueel element van een zanger is altijd lastig”, weet League. „Live, als mensen er deelgenoot van zijn, komt de energie over. Zelf spelen we dan ook anders: aan perfectie vinden we niks. Samen gaan we altijd voor wat wij de Snarky Puppy-vibe noemen. Muziek zonder ego’s, maar met ruimte voor ieders persoonlijkheid en specialisme.
Ik heb het wel eens eerder gezegd, Snarky Puppy heeft iets van een doek uit het pointillisme. Dichtbij zie je veel gekleurde stippen. Sta je verder vormen we één volledig schilderij.”

    • Amanda Kuyper