De krant antwoordt

1 Was de plaats bovenaan de voorpagina voor het interview met Taïda Pasic terecht of overdreven? Ook binnen de redactie vielen de volgende dag kritische geluiden te vernemen. Zoals één collega het, enigszins gechargeerd, uitdrukte: 'Moet dat uitgerekend dáár staan, op de plek van Bush en Poetin?'

Anderen hadden er minder moeite mee. De kwestie Pasic is ongetwijfeld 'emotie' en misschien ook wel 'hype'. Maar was ook in hoog tempo politiek brisant geworden. En dat in verkiezingstijd op een landelijk gevoelig thema voor een bewindspersoon van een partij die in 'streng zijn tegen vreemdelingen' veel politiek kapitaal heeft geïnvesteerd. Dat was de legitimatie voor de keuze voor die prominente plek. Achteraf valt daar over te twisten. Nieuws prioriteit geven op voorpagina's is ook een kwestie van gevoel voor 'wat er speelt' - en soms houdt de wereld van 'Bush en Poetin' zich niet aan de realiteit waar Nederland mee bezig is. Dan voelt de redactie aan dat voor de lezer óók het persoonlijke verhaal van de uit te zetten illegaal belangrijk is. Een illegaal die een nationale kwestie is geworden, waar de Kamer zich breed over uitspreekt. Ik heb me persoonlijk niet gestoord aan die presentatie.

Anderzijds is zo'n interview journalistiek niet het laatste woord. Welk gewicht legt media-aandacht in de schaal, zowel politiek als bestuurlijk? Kloppen de uitspraken van Pasic ook met de feiten en met de interpretatie van Verdonk? Zij blijft een belangrijke kwestie.

2 Ik vond dat Murray een boeiend, maar ook diep pessimistisch en vooral persoonlijk stuk schreef, gebaseerd op een kort bezoek aan Nederland, waar niettemin volgens hem toch het licht was uit gegaan. Dat mag hij zo voelen, maar die mening hoeft deze krant nog niet te delen. Uit onze dagelijkse praktijk blijkt ook niet dat we in onze kolommen de discussie over de politieke islam bewust matigen of op gedempte toon voeren. De aangehaalde artikelen zijn er een voorbeeld van. Niet alleen doen we dat niet, maar we worden er ook niet om bedreigd, geïntimideerd of anderszins onoorbaar aangevallen. In de 'Deense spotprenten-kwestie' hebben we kunnen schrijven, tekenen en fotograferen wat we wilden. 'Lux et libertas' hebben niet geleden, ook niet door deze beginselen vooral op de Opiniepagina te verdedigen. Op een dag weken we daarvan af door voorpaginabreed de verantwoordelijke Deense journalist zijn beslissing in een eigen opiniestuk te laten verdedigen. Voor de vrijheid van meningsuiting gaan wij voluit op de barricaden, net als andere media, politici en burgers.

Folkert Jensma,

hoofdredacteur

nieuwe kwesties: lezerschrijft@nrc.nl