Veel gevoel maar niet veel lijn in stuk “Frida Kahlo'

Het decor viel nog net niet op een actrice, maar veel scheelde het niet, bij de wereldpremière van Frida Kahlo, door Teatro del Farfullero uit Mexico. De première was tevens het startschot van het vijfde Wereldmuziektheaterfestival dat nog tot en met 20 april in verschillende theaters en schouwburgen in Nederland plaatsvindt en onder meer voorstellingen uit Kenia, Marokko, Brazilië en Korea op de planken zet.

Omdat het gevallen scherm, dat aan dunne touwtjes leek te zitten, verwijderd moest worden, werd het publiek verzocht even buiten de zaal te wachten. Voor het volgen van de verhaallijn maakte de onderbreking niets uit: die is er niet.

Die abstractie, de moeizame techniek én het feit dat het hier om vooruitstrevend Mexicaans theater zou gaan, met de eerste Mexicaanse theaterproductie over Frida Kahlo ooit, maakt het niet eenvoudig het stuk te beoordelen. De enige lijn is Frida Kahlo zelf, die zegt: “Dit schilderij ben ik“, waarna de acteurs in paartjes elementen uit haar schilderijen uitbeelden. Ingewijden zullen tal van details daaruit herkennen. Een verminkt hart met een buisje waar bloed uit druppelt, bijvoorbeeld, en Kahlo's eigen hoofd, uitgebeeld door steeds een andere vrouw.

Regisseur Mauricio Garcia Lozano schuwt de hartstocht niet. Ook durft hij zijn acteurs en actrices best naakt te laten zijn en te doen alsof ze neuken op het podium. Die provocerende, soms bloederige blootheid in combinatie met het voortdurend schreeuwen, vormt een rare mix met de verschillende muziekstijlen en de eenvoudige projecties op het filmdoek. Enerzijds komt het naaktlopen ouderwets en banaal over, terwijl de enscenering en het wisselende toneelbeeld suggereert dat het stuk moderner is - tot het doek naar beneden valt tenminste. Zelfs de muziek lijkt niet zo goed te weten wat ze wil. Er klinken flarden Mexicaanse volksmuziek, afgewisseld met electronisch dreunen en riedelen op een dwarsfluit.

Soms is muziektheater meer muziek en is de theaterkant vooral dienend, soms is de balans andersom. Hoewel misschien niet evenwichtig kunnen beide varianten opwindend zijn. In het geval van Frida Kahlo is het geen van beide en dat is uiteindelijk vooral saai.

Voorstelling Frida Kahlo door Teatro del Farfullero. Regie: Mauricio Garcia Lozano. Composities: Federico Márquez Padilla e.a.. Gezien 9/3 Tropentheater, Amsterdam. Tournee t/m 26/3. Inl. (020) 606 0950 of www.wmtf.nl

    • Jowi Schmitz