Rampen

Met verbazing las ik de recensie in de Boekenbijlage van 24-02-06 van Mirjam Noorduijn, getiteld: `Washington onder water.` In haar inleiding beweert zij dat klimaatverandering nog nauwelijks heeft geïnspireerd tot het schrijven van spannende, of tragische fictie. Ze vult ook alvast een mogelijke oorzaak in: gebrek aan fantasie en engagement. En vervolgens presenteert zij als feit: de twee pas verschenen door haar gerecenseerde boeken zijn daarop een uitzondering. Ik wil dit graag nuanceren. Al in februari 2005 verscheen bij uitgeverij Contact mijn roman Zeetijding, een verhaal naar aanleiding van de stijging van de zeespiegel. De handeling vindt voornamelijk in de Stille Oceaan plaats, waar op dit moment koraalstaten ten onder gaan aan de stijgende zeespiegel. Naast het wel en wee van een verdrinkend volk in de Pacific wordt in Zeetijding een onheilspellende verwijzing gedaan naar het laaggelegen Nederland. Gebrek aan fantasie en engagement kun je Nederlandse romanschrijvers dus niet verwijten.