Praten met een puberpony

Als je pony soms niet naar je luistert, is dat misschien wel omdat hij je niet begrijpt. Paarden hebben namelijk hun eigen taal.

Liselotte is Gemma aan het temmen foto Machteld Leij Leij, Machteld

Bij ons in de wei staat een pony, Gemma, die heel jong en ondeugend is. Een puberpony. Iedere keer dat ik haar mee uit wandelen wil nemen, begint ze te bokken en te steigeren. Ze is zo sterk dat ze me soms bijna omver trekt. Daarom had ik dit weekeinde aan mijn vriendin Liselotte gevraagd of ze mij kon helpen. Liselotte weet namelijk veel van paarden.

“Waarom ga je niet met Gemma freestylen?“ vroeg Liselotte aan mij. “Dat is praten met je paard, maar in plaats van je mond gebruik je je handen.“ Ze had daar laatst nog een cursus over gevolgd bij een echte paardenfluisteraar die Emiel Voest heet. “In het wild leven paarden in kuddes“, legde ze uit. “Ze hebben een leider nodig. Als je zorgt dat ze jou als leider zien, dan zullen ze heel braaf naar je luisteren.“

Liselotte prikte wat paaltjes in de grond en spande daar een touw tussen, zodat een vierkante wei van ongeveer vijftien bij vijftien meter ontstond. Daar ging ze samen met Gemma in staan. De pony keek even naar het vreemde hek, maar ging toen snel verder met gras eten. “Zij en ik vormen nu samen een kudde“, vertelde Liselotte. “Maar ze weet nog niet dat ik de leidende merrie ben. Dat ga ik haar nu vertellen.“ Stampend en zwaaiend liep Liselotte op Gemma af. Okay, zag je de pony denken, dan ga ik toch een paar meter verderop grazen? Maar daar kwam Liselotte alweer briesend aangeklost. “Mijn plekje!“

Na een keer of drie begon Gemma het opeens door te krijgen. Dat gekke mens dat doet of ze een paard is probeert mij te vertellen waar ik wel of niet kan staan. Laat ik maar eens gaan opletten. “Nu kan het echte werk beginnen“, zei Liselotte. Haar ene arm begon ze op en neer te bewegen, maar haar andere arm hield ze gestrekt. En alsof er een wonder gebeurde begon Gemma braaf rondjes te lopen, precies in de richting waar Liselotte heen wees. Hoe harder Liselotte haar arm bewoog, hoe harder Gemma ging rennen. En als ze haar hand omhoog stak, stond de pony in één keer stil.

Na een kwartier liep Gemma als een mak schaap achter Liselotte aan. “Aan het eind geef ik altijd een korte massage als beloning“, zei Liselotte. Met beide handen streek ze over de hals, de buik en de benen van de pony. Gemma, de wildste pony van stal, stond met haar ogen dicht te genieten. Echt! Het is dat ik het zelf gezien heb, anders had ik het nooit geloofd.

    • Sandra Smallenburg