Deurtje op een kiertje

Er loert een zeker Blauwbaard-gevaar in de tentoonstelling van Maurice van Tellingen. Bijna alle objecten bevatten er deurtjes die iets te verbergen hebben. Soms staan ze nog pesterig op een kiertje ook - en dus slingerde er laatst een ontwricht koelkastdeurtje door de galerie, nadat iemand te nieuwsgierig was geworden. Van Tellingen laat ze expres iets open, net als Pieter de Hoogh en Johannes Vermeer eeuwen geleden graag een deurtje openzetten in hun schilderijen. Het geeft een pauze in je kijkrichting, en zorgt ervoor dat een ruimte dieper lijkt. Zeker als je tegelpatronen en andere diagonalen gebruikt die je blik meetrekken naar een verdwijnpunt, iets wat Van Tellingen doet met vernuftige perspectivische vervormingen van zijn dertig centimeter brede kijkdoosjes.

Maurice van Tellingen: 'Koelkast', 2005 Foto Galerie Ron Mandos Galerie Ron Mandos

Van Tellingen exposeert bij Galerie Ron Mandos zeven driedimensionale interieurs en drie tekeningen op lichtboxen. Ze hangen er in een weinig geslaagde combinatie met de schetsmatige natuurschilderijen van Annemiek de Beer. Van Tellingen bouwt zijn kamertjes met een precisie tot achter de millimeter, met mini-granol op minimuurtjes en mini-deurtjes met miniklinkjes eraan. Maar als je je in bochten wringt om binnen te kijken, staat er natuurlijk niets in zo'n koelkastje. Enkel een lampje. In een ander werk leidt een schooldeur alleen tot wat gaas dat dient om geluid door te laten: Van Tellingen bouwt mp3-spelers in zijn werken. Je hoort achter de schooldeur kinderen spelen, en in een keuken een druppende kraan.

Knap gemaakt, maar dat geluid, dat moet hij niet doen. Het werkt op de zenuwen van de galerie-assistent en komt het werk niet ten goede. Heel even geeft het spanning, maar al gauw is de lol eraf.

Van Tellingen is sterker als hij zich alleen concentreert op het beeld. Appartement, zijn recentste - geluidloze - object, bewijst dat. Het is een huiskamer met gesloten gordijnen, ondanks dat het dag is. Erdoorheen schemeren contouren van de ongetwijfeld kunststof kozijnen en van een ficus op de vensterbank. Deze woning is net zo saai als de standaardkeukentjes die Van Tellingen bouwt. Het kleine huisje doet kleine levens vermoeden die net zo inwisselbaar zijn als het grijze karpet.

Misschien ligt achter de gordijnen iemand zijn roes uit te slapen, of heeft de bewoner zoveel verdriet dat hij de buitenwereld niet meer kan verdragen. Je weet het niet, en dat is maar beter ook: zo heeft deze doorzonwoning wel degelijk spanning, een verhaal, en dat vertelt het heel goed in stilte.

Maurice van Tellingen, t/m 25 maart bij Galerie Ron Mandos, Rodenrijselaan 24, Rotterdam. Do-za 12.30-17.30u. Inl. (010) 467 7590, www.ronmandos.nl