Hard persuurtje voor Arnall

Roland Arnall, de nieuwe Amerikaanse ambassadeur, heeft zijn geloofsbrieven aangeboden.

De persconferentie erna verliep nogal grimmig.

Roland Arnall gisteren in Den Haag. Foto Bas Czerwinski 08-03-2006, DEN HAAG. DE NIEUWE AMERIKAANSE AMBASSADEUR IN NEDERLAND, ROLAND E. ARNALL, TIJDENS EEN KENNISMAKING BIJEENKOMST VOOR DE PERS IN DE AMERIKAANSE AMBASSADE. FOTO BAS CZERWINSKI Czerwinski, Bas

Enigszins onwennig staat hij achter het spreekgestoelte in de tot vesting verbouwde Amerikaanse ambassade in Den Haag, de nieuwe, 66-jarige Amerikaanse ambassadeur in Nederland: Roland E. Arnall.

Arnall moge dan een van de rijkste Amerikanen zijn, en persoonlijk vriend van president Bush, een persconferentie geven als ambassadeur is toch duidelijk weer iets anders. Af en toe vervalt hij in mompelen, vooral wanneer de vragen op de persconferentie een min of meer onvriendelijk karakter dragen of wanneer hij het antwoord niet goed weet.

Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor de kwestie van de beweerde CIA-vluchten op Schiphol. Die zijn er niet geweest, zegt hij, maar verder dan dat lijkt zijn betoog niet te gaan.

En het overkomt hem ook bij een vraag over Guantánamo Bay. Er was laatst nog een waarnemer geweest die een heel goede indruk had van deze gevangenis, zegt Arnall. Maar wat dat voor een waarnemer was, weet hij zich niet meer te herinneren. 'Van de OVSE', schiet een andere diplomaat van de ambassade te hulp. O ja, van de OVSE...

De persconferentie, enkele uren nadat Arnall zijn geloofsbrieven aan koningin Beatrix heeft aangeboden, was ontspannen begonnen. Als betrof het een Amerikaanse verkiezingsbijeenkomst, schudt Arnall enkele willekeurige handen na binnenkomst in de zaal, en steekt daarna een speech af over hoe blij hij en zijn vrouw Dawn wel niet zijn om gestationeerd te zijn in het land dat de nieuwe ambassadeur hardnekkig als 'Het Koninkrijk der Nederlanden' blijft omschrijven.

Zijn moeder, vertelt Arnall, had hem als klein jongetje voorgehouden dat hij ten minste 'God of dokter' had moeten worden. Hij werd slechts zakenman, maar ambassadeur had er misschien in de ogen van moeder ook nog mee doorgekund.

Na deze vrolijke inleiding krijgt de sfeer ter persconferentie al vlug iets grimmigs, omdat de verzamelde pers voornamelijk vragen heeft over het zakenverleden van Arnall, dat er voor gezorgd heeft dat de Amerikaanse Senaat wel een halfjaar gewacht heeft om met zijn benoeming in Den Haag akkoord te gaan. Met name beweerde, minder oorbare praktijken van Arnalls hypotheekbank Ameriquest zorgden voor dit uitstel - de Senaat ging pas akkoord nadat Arnall voor enkele honderden miljoenen schadevergoedingen aan ex-klanten had uitgekeerd.

'Daarvoor moet u bij de senatoren zijn die voor het uitstel hebben gezorgd', zegt Arnall, wanneer hem gevraagd wordt of het niet schadelijk is geweest voor de Amerikaans-Nederlandse betrekkingen dat de VS zo lang geen man in Den Haag hadden. En nee, hij acht het geen nadeel dat sommige Amerikaanse ambassadeurs geen flauw benul hebben van diplomatie - zo'n mix van niet-diplomaten en carrière-diplomaten is juist goed voor de buitenlandse dienst van de VS. En nee, hij acht zich niet te oud voor deze baan.

Arnalls vrouw Dawn die, blijkens haar officiële biografie, het voorzitterschap van de raad van bestuur van Ameriquest voor de duur van het ambassadeurschap heeft overgenomen, verstrakt zienderogen onder de weinig plezierige vragen die op haar man worden afgevuurd. En zij ontsteekt in regelrechte drift, wanneer het Nederlandse journaille zich niets aantrekt van voorzichtige suggesties van de perschef 'dat dit nu toch echt de laatste vraag moet zijn'. Zij draait zich om, teneinde haar woede aan het zicht te onttrekken, en beduidt dat andere diplomaten haar man uit de sessie moeten ontzetten.

Zulks geschiedt ten slotte, nadat het echtpaar eerst nog met ijzeren glimlach voor de fotografen heeft geposeerd.