Grote dingen

Het was vroeg in de middag. Ik had gestemd en liep uit het bureau weg met dat lichte gevoel van tevredenheid van iemand die zijn steentje heeft bijgedragen. Er gingen vandaag grote dingen gebeuren, dat was duidelijk. Ze konden tegenvallen, ze konden meevallen, maar we zouden vanavond in ieder geval weten “waar we aan toe waren“. Daarna konden we weer moedig voorwaarts gaan, of achterwaarts.

Ik was nog volop in mijn politieke mijmeringen verdiept, toen ik op de Oranjebrug over de Brouwersgracht in de Jordaan een wit aanplakbiljet met deze tekst zag hangen: “Hond kwijt. Luistert naar de naam Elsa. Brouwersgracht 915. Bruin. Ziet eruit als een leeuw. Half hoog. Erg lief maar erg dom. (Wel slim genoeg om de deur open te doen toen we naar de tandarts waren). 06 41295682.“

Over grote dingen gesproken. Meteen zag ik het hele drama voor me. Stel dat ik nu thuiskwam en mijn kat was er vandoor, omdat ik vergeten was het keukenraampje af te sluiten. Onder mij strekte die stenen doolhof zich uit waar katten regelmatig het spoor bijster raken. Straks kwam mijn vrouw thuis. “Waar is de kat?“ “De kat... hoezo?“

Op zulke momenten verdwijnen Wouter Bos, Jan Peter Balkenende en zeker Marco Pastors volledig achter de horizon. Je bent alleen nog maar een dodelijk ongeruste katten- of hondenvriend. Ik zag de eigenaar van Elsa door Amsterdam hollen en fietsen, af en toe sprak hij iemand aan met de radeloosheid van de wanhoop: “Heeft u misschien...“ Hij stuitte op veel begrip en medelijden - maar niet op Elsa.

Elsa was er vandoor, en ze had geen benul waar ze was en hoe ze moest terugkomen. Ze was nu in een buurt waarin ze geen mens en geen straatsteen meer herkende. En niemand leek zich iets van haar aan te trekken. Ze zag steeds maar mensen onbestemde lokaaltjes binnengaan waar ze iets onduidelijks deden. Daarna kwamen ze opgelucht buiten, liepen om haar (“een leeuw') heen en vervolgden hun weg.

Ook 's avonds kon ik Elsa niet goed uit mijn hoofd zetten, hoewel de grote dingen zich op de televisie voorspoedig ontwikkelden. In Barcelona stond die arrogante José Mourinho, coach van Chelsea, op het punt zijn wedstrijd te verliezen. In Rotterdam moest Marco Pastors, zeg maar de Mourinho van de Maas, nog veel dieper in het stof van de nederlaag bijten. Zou het nu eindelijk afgelopen zijn met dat islamofobe spierballenvertoon, of zou het alleen maar erger worden?

Maar opeens was daar weer die vraag die alle andere blokkeerde: zou Elsa al gevonden zijn? Ik zocht het nummer op en belde. Een zekere meneer De Boer nam op, hij klonk nog bedroefder dan ik had verwacht. Nee, Elsa was nergens te bekennen. En het ergste was: het was niet zíjn hond, maar die van zijn moeder.

Elsa logeerde bij hem, terwijl zijn moeder het graf van haar man in Indonesië bezocht. Ze woonde in Driehuis bij Velsen, misschien was Elsa wel op zoek naar haar huis. Hoe moest hij dit in godsnaam aan zijn moeder vertellen?

Vanmorgen was ook Jozias van Aartsen opeens weg, maar die komt wel weer op zijn poten terecht. Bij Elsa moeten we dat nog helemaal afwachten.