Wiener Melange

Drie ingenieurs verwonderen zich over de mens en zijn apparaten. Aflevering 1: de koffieautomaat.

In de pantry gaat mijn vinger langs de knoppen van de koffieautomaat. De Gallery 200 Fresh Brew biedt een keur aan verleidelijke smaken. Koffie natuurlijk, maar ook Espresso, Cappuccino, Café au Lait, Wiener Melange en Chocolade de Luxe.

Hoe is het mogelijk dat zulk een smakenrijkdom uit zo'n klein apparaat kan komen? Als een klant in Café Hawelka aan de Dorotheergasse 6 in Wenen een Wiener Melange bestelt, breekt de barman een ei, scheidt de dooier van het eiwit en roert die met twee scheppen suiker tot een wit schuim. Over dit mengsel giet hij sterke, verse koffie, waarna hij een toef slagroom - uit een papieren spuitzak - op het brouwsel laat drijven. Het geheel bestrooid hij met cacaopoeder.

Maar achter het bedieningspaneel van de Gallery 200 bevindt zich geen toegewijde barman. Daar bevinden zich slechts vier reservoirs en een droesbak, met koffie, automatensuiker, zelfschuimende magere melk in poedervorm en cacaofantasie die de verbeeldingskracht van de gebroeders Grimm vereist om er chocola van te kunnen maken.

Lang heb ik de Gallery 200 als een parvenu beschouwd, als een autoverkoper die onder een glimmende carrosserie doorgeroeste rommel verkoopt. Nu bekijk ik dit apparaat met mededogen. Enigszins zoals iemand naar de Jostiband kan kijken. Hij bedoelt het goed. Hij doet zo verschrikkelijk z'n best. Bewapend met vier luttele reservoirtjes pretendeert hij het smakengamma te presenteren waarvoor je ooit Europa van noord naar zuid en oost naar west moest doorkruisen.

De Gallery 200 is zo aandoenlijk als een woest keffend Pekineesje. Om die reden geef ik hem het voordeel van de twijfel. Als precies 28 seconden nadat ik de knop heb ingedrukt een piep weerklinkt in de tl-verlichte pantry, sluit ik mijn ogen, zet het warme vocht aan mijn lippen en waan me in Café Hawelka, Dorotheergasse 6 in Wenen. Dooiers of niet.